Apopia: Sugar Coated Tale

In dit artikel:

Apopia plaatst je in de rol van Mai, die tijdens een wandeling met haar moeder in een mysterieus gat valt en belandt in Yogurt, een koninkrijk bevolkt door antropomorfe konijnen. Daar redt ze een vreemde kat—Nico—en samen proberen ze terug te komen naar huis. Onder de kleurrijke, speelse buitenkant ontvouwt zich echter een veel donkerder verhaal: Mai beschikt over de gave om zogenaamde Dark Worlds te zien, verbeelde kanten van mensen die ze verbergen. Die kracht zet haar op een pad om zowel het koninkrijk te redden van een kwaadaardige leider (Boss) als haar eigen weggestopte emoties, schuld en rouw onder ogen te zien. Moederliefde en omgaan met verlies vormen het emotionele hart van de game.

Gameplay is in basis simpel: rondlopen, objecten gebruiken, met NPC’s praten. Maar Apopia verrijkt dat met een groot aantal minigames en genreknipogen—ritme-secties, een parodistische first-person dungeon crawl, puzzels en meer—die elk hun eigen besturing hebben. De wereld zit bovendien vol referenties naar andere media en actuele thema’s, van hints naar Doctor Who tot politieke insidertonen, wat het korte avontuur van ongeveer tien uur verrassend vol en coherent doet aanvoelen.

Tegelijk zijn er twee noemenswaardige minpunten. De besturing hapert af en toe, waardoor minigames soms frustrerend worden en onnodige game-overs veroorzaken. Daarnaast zitten er meerdere spellings- en grammaticafouten in de teksten; omdat het verhaal vrijwel volledig tekstgebaseerd is, breekt dat herhaaldelijk de immersie en voelt het eerder als slechte vertaling dan stilistische keuze.

Al met al is Apopia een charmante, visueel opgewekte adventure die onder het vrolijke oppervlak een aangrijpende, psychologische vertelling herbergt. Wie openstaat voor een korte, emotioneel geladen ervaring met wat ruwe randjes zal er veel uit halen.