Call of Duty: Black Ops 7 Review
In dit artikel:
Call of Duty: Black Ops 7 keert terug naar de nabije toekomst (2035) en presenteert zichzelf als de grootste Black Ops-titel tot nu toe — maar omvang blijkt niet per se kwaliteit. Treyarch en de betrokken Activision-studio’s kiezen voor ambitieuze vervlechting van campaign, herhaalbare PvE (Endgame), klassieke multiplayer en een uitgebreide Zombies-modus. De game is nu beschikbaar op pc, PS5, PS4, Xbox Series X/S en Xbox One.
Campaign: grootse ideeën, flauwe uitvoering
Tien jaar na Black Ops 2 wordt David ‘Section’ Mason uit pensioen gehaald wanneer Raul Menendez mysterieuze terugkeer maakt en techgigant The Guild, geleid door CEO Emma Kagan, de duistere tegenkracht vormt. Het verhaal belooft intrigue maar verliest snel zijn spanning: vijanden zijn voorspelbaar, plotwendingen missen impact en veel mysterie verdampt vroeg. Gameplaykeuzes werken tegen: tegenstanders tonen zichtbare healthbars en hebben een hoge weerstand, boss fights voelen vaak als vuurmassa-oplossingen in plaats van tactische encounters, en hallucinatie-missies met angstgas Cradle brengen nachtmerrieachtige vijanden die veel lijken op reeds bestaand zombie-ontwerp. Het geheel neigt naar een goedkope RPG-saus die meer doet denken aan een instapversie van Destiny 2 dan aan klassieke Call of Duty-campagnes.
Endgame en open-missie problemen
De zogenaamde “open” Avalon-missies en Endgame-extraction op dezelfde map hergebruiken campagne-ontwerp en bieden meer vrijheid en een upgrade-systeem, maar voelen repetitief en missen echte beloningspiekjes. De open-wereldachtige segmenten combineren lineaire shooteractie met losse open world-elementen op een manier die vaker verwarrend dan interessant is — absurditeiten als grote machetes uit de lucht en plantmonsters maken het juist ongeloofwaardig.
Multiplayer: solide maar veilig
De multiplayer is het meest betrouwbare onderdeel: snel, vertrouwd en technisch verzorgd. Nieuwe elementen zoals Overclocks (upgrades voor equipment en scorestreaks) en hybrid perk-specialisaties voegen diepgang toe, maar het geheel neigt naar overcomplicatie. Wall-running en de bewegingsset blijven aanwezig; spelers die “boots on the ground” prefereren kunnen daar moeite mee hebben. De 16 launch-maps volgen grotendeels Treyarchs beproefde three-lane-structuur.
Zombies: veruit het sterkst
Ashes of the Damned wordt geroemd als de beste Zombies-ervaring in jaren: een enorme figure-8 map en een bestuurbare upgradebare truck (Ol’ Tessie) geven veel vrijheid en schaal, precies wat coöp met vrienden leuk maakt.
Progressie en ethische smet
Black Ops 7 introduceert een globaal progressiesysteem waarbij XP en unlocks over alle modi heen tellen. Dat werkt praktisch, maar maakt de modes ook homogener en overstimulerend door constante unlock-notificaties. Daarnaast is er kritiek omdat veel player cards en calling cards deels met generatieve AI gemaakt blijken te zijn, iets wat op Steam niet duidelijk werd gecommuniceerd en goedkoop overkomt.
Eindoordeel
Groot in content en intentie, maar met een rommelige, soms mislukte uitvoering. Multiplayer is degelijk, Zombies is een hoogtepunt; de campaign en Endgame voelen als misplaatste experimenten. Wie klassieke Black Ops-multiplayer of coöp-zombies zoekt, kan hier plezier aan beleven — wie een strakke, verhalende singleplayer verwacht, zal teleurgesteld zijn.