Call of Duty: Modern Warfare 4

In dit artikel:

Call of Duty: Modern Warfare 4 voelt volgens de recensent na negentien jaar opvallend vertrouwd aan. De game biedt opnieuw een uitgebreide singleplayercampagne, een multiplayer met twaalf spelmodi en de extractionmodus DMZ, maar weet de formule nauwelijks wezenlijk te vernieuwen. Daardoor ontstaat het gevoel dat jaren aan creativiteit vooral zijn gebruikt om dezelfde basis in een nieuw jasje te steken.

De campagne duurt ongeveer zes uur en wisselt tussen een nieuw verhaal over Zuid-Koreaanse en Amerikaanse militairen tijdens een Noord-Koreaanse invasie en de avonturen van Captain John Price. Vooral het meer realistische verhaal rond een groep soldaten wordt positief beoordeeld: het is intens, rauw en bevat geloofwaardige betrokkenheid bij de personages. De scènes waarin Price als vrijwel onkwetsbare actieheld opereert, met onder meer stealthgedeelten en baasgevechten, vallen minder goed.

Halverwege verandert de campagne tijdelijk in een semi-open wereld. Spelers kunnen drie opdrachten in willekeurige volgorde uitvoeren en onderweg geheimen en betere uitrusting vinden. Die opzet biedt een welkome afwijking van de lineaire structuur, maar onderbreekt ook het tempo en voelt volgens de recensent vooral als een tussendoortje. Hoewel de campagne enkele memorabele momenten bevat, haalt ze niet de spanning en intensiteit van Call of Duty 4: Modern Warfare uit 2007. Het doorlopende verhaal dat zich over meerdere titels uitstrekt, maakt de plot bovendien minder sterk. Fotorealistische beelden worden geregeld ondermijnd door stijve animaties, vlakke effecten, glitches en een vervelende fout waarbij een voertuig de speler buiten het speelgebied kan duwen.

De multiplayer speelt soepel en behoudt de bekende snelle Call of Duty-actie. Klassiekers als Free-for-All, Team Deathmatch en Capture the Flag worden afgewisseld met nieuwe modi, maar de kwaliteit van de kaarten wisselt sterk. Op sommige kleine of open maps kunnen spelers direct na het verschijnen worden uitgeschakeld, terwijl rondes afhankelijk van de modus zeer kort of juist lang duren. De grootste ergernis is de interface, die volstaat met pop-ups over Battle Passes, aanbiedingen, uitdagingen en vrij te spelen items. Die drukke vormgeving onderbreekt de spelervaring en staat volgens de recensent in schril contrast met de eenvoud van de oudere delen. Ook sluiten de multiplayeromgevingen nauwelijks aan op de locaties en sfeer van de campagne, waardoor de game als geheel minder samenhangend aanvoelt.

DMZ speelt zich af in een grote gedemilitariseerde zone tussen beide Korea’s. Alleen of met een team verzamelen spelers uitrusting, voeren ze opdrachten uit en proberen ze levend te ontsnappen, terwijl ze zowel tegen andere spelers als tegen computergestuurde tegenstanders vechten. De modus vraagt meer tijd en geduld dan een gewone Call of Duty-wedstrijd en draait minder om snelheid en reflexen. De recensent vindt DMZ een interessant experiment, maar heeft er zelf onvoldoende tijd en enthousiasme voor.

De eindconclusie is dat Modern Warfare 4 degelijk en vermakelijk is, vooral als online spel om met vrienden te spelen. Het is echter geen vernieuwende of bijzonder memorabele ervaring. De game roept daardoor de bredere vraag op of grote producties met zulke budgetten en teams niet meer zouden moeten bieden dan een steeds herhaalde, slechts beperkt verbeterde formule.