Call of Duty: Modern Warfare 4 | REVIEW

In dit artikel:

Call of Duty: Modern Warfare 4 vormt volgens de recensie een sterke afsluiting van de reboot-trilogie. Infinity Ward kiest niet voor een radicale vernieuwing, maar verfijnt de bekende formule en levert daarmee een van de meest complete delen van de reeks af.

De campagne speelt zich af tijdens een grootschalig conflict op het Koreaanse schiereiland, terwijl Captain Price buiten de officiële structuren om op zoek gaat naar de aanstichter van de escalatie. De speler wisselt daarbij tussen Price en andere bekende personages en Private Park, een Zuid-Koreaanse soldaat die voor het eerst daadwerkelijk in oorlog terechtkomt. Vooral die Koreaanse missies geven het verhaal een menselijker perspectief: de speler begint niet als een onverslaanbare supersoldaat, maar als onderdeel van een eenheid die probeert te overleven.

Daarna keert de game geregeld terug naar de vertrouwde Call of Duty-formule met grote vuurgevechten, achtervolgingen, voertuigen en explosieve setpieces. De campagne voert de speler onder meer naar Korea, Parijs, New York en Mumbai en valt op door het hoge tempo, de grootschalige gevechten en de filmische presentatie. Een missie in een nachtclub groeit uit tot een chaotische schietpartij, terwijl andere opdrachten draaien om het heroveren van complete gebieden.

De campagne biedt af en toe meer vrijheid. In de missie ‘Stranded’ wordt de speler met weinig uitrusting in Noord-Korea gedropt en zijn verkenning, het verzamelen van wapens en de aanpak van doelen grotendeels zelf te bepalen. Zulke momenten zorgen voor afwisseling, al wordt die vrijheid in andere missies weer ingeruild voor een strikt lineair verloop. Ook het verhaal is niet overal even sterk uitgewerkt: sommige personages krijgen weinig ruimte en enkele plotontwikkelingen voelen als tussenstappen naar de finale. Toch durft Infinity Ward de personages harde klappen te geven en voelt het einde daadwerkelijk als een afsluiting van de Modern Warfare-saga.

De gameplay draait opnieuw om het schieten, en juist daar presteert de game sterk. De beweging is sneller dan in klassieke militaire shooters, maar minder extreem dan de omni-movement uit recente Black Ops-delen. Sprinten, sliden, klimmen en bewegen voelt soepel, zonder dat de speler een acrobatische superheld bestuurt. De wapens hebben duidelijke verschillen, voelen zwaar aan en geven goede feedback bij iedere treffer. Het nieuwe Ballistic Authority-systeem versterkt het wapenrealistische karakter en maakt de keuze voor een loadout betekenisvoller, zonder de shooterformule ingrijpend te veranderen.

Ook de multiplayer kiest voor verfijning boven vernieuwing. De gunplay is snel en responsief, terwijl de tijd die nodig is om een tegenstander uit te schakelen scherp maar niet overdreven kort blijft. Bij de lancering zijn er twaalf nieuwe zes-tegen-zeskaarten, aangevuld met maps voor Gunfight en grotere Ground War-gevechten. Kleine kaarten zorgen voor chaotische gevechten waarin reflexen en kennis van spawnpunten belangrijk zijn; grotere omgevingen bieden meer ruimte voor route- en loadoutkeuzes. Bekende modi als Team Deathmatch, Domination, Search and Destroy en Gun Game zijn terug.

Nieuwe modi wisselen in kwaliteit. Inflation geeft Kill Confirmed een extra risico doordat spelers geld laten vallen en aantrekkelijker worden als doelwit naarmate ze meer verzamelen. Collateral gebruikt daarentegen een rondesysteem en economie die aan Counter-Strike en Valorant doen denken, maar voegt volgens de recensie minder toe omdat Search and Destroy al een vergelijkbare rol vervult. De basis van de multiplayer blijft echter overtuigend.

De grootste verrassing is DMZ, een uitgebreide extraction-shooter die zich afspeelt in Hajin. Spelers voeren alleen of in teamverband opdrachten uit, verzamelen spullen en proberen levend te ontsnappen. Omdat verloren uitrusting en voortgang consequenties hebben, ontstaat er meer spanning dan in een gewone multiplayerwedstrijd. Een eigen progressiesysteem laat spelers hun basis uitbreiden en uitrusting verbeteren. DMZ is toegankelijker dan hardcore extraction-shooters, maar biedt daardoor ook een bredere instap.

Audiovisueel behoort Modern Warfare 4 tot de sterkere games in de serie. De steden, belichting, explosies, gezichtsanimaties en geluidseffecten geven de campagne een overtuigende Hollywoodachtige uitstraling. Er zijn wel enkele technische tekortkomingen, zoals incidentele framedrops en vertraagd ladende textures. Op PlayStation 5 en PS5 Pro draait de game volgens de recensie doorgaans stabiel op 60 frames per seconde, met veel detail en goede ondersteuning voor de DualSense-controller.

De conclusie is dat Modern Warfare 4 geen nieuwe standaard voor het genre neerzet, maar wel vrijwel alle onderdelen goed uitvoert. De campagne is het sterkste onderdeel dankzij de afwisseling in perspectieven, spectaculaire actie en een finale die betekenisvol aanvoelt. De multiplayer is een solide evolutie en DMZ voegt onverwachte diepgang toe. Daarmee herinnert Infinity Ward eraan waarom Call of Duty zo populair werd: niet door elk jaar alles om te gooien, maar door een sterke campagne, uitstekend schietwerk en veel redenen om nog een potje te spelen.