Call of the Elder Gods

In dit artikel:

Out of the Blue levert met Call of the Elder Gods een volwaardige vervolgaflevering op van de verhalende puzzelgame Call of the Sea. De studio kiest voor meer ambitie: groter verhaal, uitgebreidere puzzels en een duidelijke visuele stap vooruit. De kern blijft onveranderd: first-person onderzoek, observeren en langzaam mysteries ontrafelen, nu met een sterkere mix van Lovecraftiaanse horror en avontuurlijke Indiana Jones-invloeden.

Verhaal en personages
Waar het eerste deel vooral rondom Norah Everhart draaide (die hier nog als verteller fungeert), zet deze sequel twee nieuwe protagonisten centraal: de bedachtzame professor Harry en de impulsieve Evangeline. Hun chemie vormt het narratieve hart; dialogen tussen hen bevatten veel achtergrondinformatie en hints, waardoor uitleg organisch in het verhaal verweven raakt. Die wisselwerking werkt verfrissend en geeft de personages meer diepte dan wanneer het bij één protagonist gebleven was.

Omgeving en sfeer
De spelwereld bestaat uit uiteenlopende locaties — oude landhuizen, ruïnes, donkere grotten en vergeten tempels — die elk hun eigen sfeer en identiteit hebben. Met name belichting en subtiele visuele details versterken het mysterie en brengen de Lovecraftische elementen tot leven. Audiodesign en stemwerk ondersteunen dit overtuigend; de soundtrack draagt continu bij aan de spanning.

Puzzels en gameplay
De puzzelontwerpers houden de balans goed: variatie is aanwezig (symbolen ontcijferen, mechanische constructies, informatie combineren) en er zijn genoeg hints om frustratie te voorkomen. Spelers verzamelen aanwijzingen, gebruiken een journal voor notities en krijgen vaak een bevredigend “klik”-moment als een oplossing op zijn plek valt. Interactie met objecten — bekijken, draaien en details ontdekken — versterkt het onderzoeksgevoel. De totale speeltijd ligt tussen de vijf en zeven uur, genoeg om het verhaal strak te houden zonder onnodig op te rekken.

Kritiekpunten
Ondanks veel sterke punten zijn er duidelijke verbeterpunten. Gespreksmomenten voelen soms statisch door beperkte animaties en weinig lichaamstaal; cutscenes zijn regelmatig in 2D uitgevoerd, wat contrasteert met de verder opgepoetste 3D-omgevingen. Technisch zijn er kleine onhandigheden: botstolerantie voelt soms ruim aan op smalle richels, er is geen sprintfunctie waardoor verplaatsingen traag kunnen aanvoelen, en enkele animaties hadden vloeiender gekund. Deze tekortkomingen halen sporadisch het presentatiegevoel omlaag, maar beïnvloeden de spelervaring niet fundamenteel.

Eindoordeel en perspectief
Call of the Elder Gods bouwt op de sterke punten van zijn voorganger en vergroot de schaal zonder de identiteit van de serie te verliezen. Het is een sfeervolle, slim opgebouwde puzzelgame met overtuigende omgevingen en een sterke personagedynamiek. Technische en presentatieve tekortkomingen zijn zichtbaar, maar klein genoeg om de algemene kwaliteit niet te ondermijnen. Voor fans van het eerste deel is dit een succesvolle vervolgaflevering; verdere polijsting van animaties en cutscenes zou een mogelijk derde deel nog sterker kunnen maken.