Chris Pratt tegenover een AI-rechtbank: briljant idee of totale misser? (HOT or NOT)

In dit artikel:

Mercy is een nieuwe thriller met Chris Pratt (als agent Chris Rave) en Rebecca Ferguson, waarin een kunstmatige intelligentie de rol van rechter vervult. De centrale premisse: Rave wordt beschuldigd van moord en krijgt anderhalf uur de tijd om zijn onschuld te bewijzen tegenover een AI-rechtbank die een schuldpercentage en een aftellende timer hanteert — niemand schijnt daar ooit ongeschonden uit te komen.

Twee stemmen uit de recensiehoek geven een verdeeld oordeel. Positief wordt genoemd dat het concept meteen spanning oplevert: de constante druk van de klok en het zichtbare schuldpercentage zorgen in de beginfase voor een knap claustrofobische, intense ervaring. Pratt zit voor het grootste deel gevangen in één stoel, wat de focus op zijn verhoor versterkt.

Tegelijkertijd krijgen de film meerdere kritiekpunten. Recensenten wijzen op het beperkte aantal locaties — grotendeels het verhoor en af en toe het vermeende plaats delict — waardoor het visueel en narratief vlak blijft. Plotmatig zou Mercy terugvallen op bekende agent-vs-systeem-clichés: een problematische echtgenote, duistere zaken en een voorspelbare ontknoping inclusief een ongeloofwaardige achtervolging. Ook stoort men zich aan kleine regiekeuzes (zoals herhaaldelijk blote voeten in beeld) en aan een onlogische karakterontwikkeling waarin de ogenschijnlijke emotieloze AI ineens medeleven toont. Voor sommige kijkers maakt de korte speelduur van 90 minuten weinig goed; zij vinden de film te doorsnee en zouden ‘m skippen of slechts matig beoordelen.

Kort gezegd: Mercy biedt een intrigerend uitgangspunt met actuele AI-thema’s en momenten van spanning, maar laat zich voor veel kijkers ondermijnen door een beperkte setting, voorspelbaarheid en filmische gemakzucht. Fans van high-concept AI-thrillers kunnen nieuwsgierig zijn; wie vernieuwing en diepgang verwacht, zal mogelijk teleurgesteld raken.