Code Vein 2

In dit artikel:

Code Vein 2 is formeel een vervolg op Code Vein, maar qua verhaal staat het tweede deel volledig op zichzelf. Je speelt als een Revenant Hunter die door een meisje, Lou (Magmell), tot leven wordt gewekt omdat zij haar hart met jou deelt. Lou kan ook tijdreizen en stuurt je — in opdracht van Lavinia Voda — honderd jaar terug, net voor de gebeurtenis die de wereld verwoestte (de Upheaval). Je opdracht is het lot van vijf legendarische helden te veranderen om de Resurgence te stoppen; hoe je dat aanpakt en welke relaties je onderweg opbouwt, is aan jou. Het verhaal bevat tijdreizen maar blijft verrassend coherent en biedt emotionele diepgang door de band met metgezellen en helden.

Op visueel en auditief vlak doet de game het goed: een melancholische, sfeervolle wereld en verzorgde audio. Drie grafische modi zijn aanwezig: een performance-modus met target 60 FPS en dynamische 1440p, een quality-modus met native 4K op 30 FPS en een ray tracing-modus (ongeveer 1800p, 30 FPS). In de praktijk lijden alle modi onder significante framedrops; de performance-modus haalt zelden stabiel 60 FPS, wat de combat duidelijk niet ten goede komt.

Een terugkerend kritiekpunt is de veelheid aan gameplaysystemen. Code Vein 2 stapelt mechanieken — Blood Codes, Jails, synthesizing, offensieve en defensieve forma, attribute scaling, partnersystemen, enzovoort — waardoor overzicht en uitleg soms ontbreken. Hoewel er tooltips zijn, leggen die niet altijd voldoende uit wat je nodig hebt. Deze complexiteit maakt de leercurve steiler dan nodig en kan je gameplayflow verstoren.

Combat probeert vloeiend te voelen, maar loopt op meerdere fronten vast. Dodge-mechanics variëren volgens je burden (load): quickstep, rol of heavy rol. In de praktijk voelen dodges vaak ontoereikend: je raakt niet ver genoeg van aanvallen, input wordt soms niet goed geregistreerd en bazen kunnen daardoor oneerlijke damage-combinaties uitvoeren. Dit ervaren veel spelers online hetzelfde; de moeilijkheid voelt bij momenten willekeurig en oneerlijk, terwijl een goede soulslike juist uitdagend maar fair hoort te zijn. Gewone vijanden zijn daarentegen vaak prima of zelfs te makkelijk.

Een illustratief voorbeeld is de vroege optionele baas Frantz: voor veel spelers, zelfs ervaren soulslike-veteranen, bleek hij uitzonderlijk hardnekkig en frustrerend vanwege beperkte health/stamina en de genoemde mechanieken. De game laat zulke confrontaties optioneel, maar die aanpak is voor sommigen meer ontwijking dan overwinning.

De camera vormt een ander groot probleem. In gesloten omgevingen en bij grote bazen blokkeert de camera vaak het zicht: je ziet niet waar je bent, wordt tegen muren gedrukt of mist cruciale situaties. In een genre waar positie en timing essentieel zijn, kan een slechte camera het verschil maken tussen succes en vernietiging, en hier zorgt het voor veel irritatie.

Een slimme en zeer bruikbare feature is het looplijnensysteem: je kunt blauwe lijnen zien waar je langere tijd eerder liep en oranje lijnen voor recent bezochte routes. Die visuals maken navigatie en terugvinden van eerdere paden erg eenvoudig en voorkomen veel verdwalen — een systeem dat de reviewer graag in meer games terugziet.

Eindoordeel: Code Vein 2 levert een sterk narratief en een sfeervolle presentatie, maar technische tekortkomingen en ontwerpkeuzes beperken het plezier. Framedrops, een haperende camera, een overdaad aan soms ondoorzichtige systems en clunky dodge-mechanieken halen de game terug naar de middenmoot. Voor liefhebbers van het soulslike-genre die harde uitdagingen en experimenten met systemen waarderen, is er zeker plezier te halen; voor wie een vloeiende, eerlijk uitdagende ervaring wil zonder veel technische of design-frustraties, is deze titel minder geschikt.