Code Vein II

In dit artikel:

Bandai Namco zet met Code Vein II in op continuïteit: het bouwt voort op het eerste deel (dat vier miljoen keer verkocht werd) maar schuift duidelijk richting het grotere, verkenningsgerichte ontwerp dat Elden Ring populair maakte. De game biedt een ruimere wereld en meer vrijheid, maar de uitvoering is ongelijkmatig.

Visueel blijft Code Vein II zich sterk onderscheiden. De artstijl is stevig anime-gericht en durft extreemere verhoudingen en excentrieke outfits te tonen, wat de titel een eigen smoel geeft maar niet iedereen zal aanspreken. Een opvallend en geslaagd aspect is de integratie van ‘harten’ als motief in personages; soms zijn figuren deels doorzichtig zodat je letterlijk in hen kunt kijken. De cutscenes zijn dynamisch geregisseerd en houden de aandacht, al kunnen ze soms te lang doorgaan.

Het verhaal krijgt veel aandacht en begint meteen met een enorme hoeveelheid achtergrondinformatie, namen en artefacten. Dat kan in het begin overweldigend aanvoelen en maakt je aanvankelijk meer toeschouwer dan deelnemer, maar na verloop van tijd groeit de interesse. De setting draait om de samenlevingen van mensen en Revenants die bedreigd worden door de Resurgence, en de introductie van tijdreizen (tussen verleden en heden) maakt keuzes in meerdere tijdlijnen betekenisvol.

Niet alle ontwerpkeuzes zijn even gelukkig. Dialogen zijn soms verwarrend geïmplementeerd: het is niet altijd duidelijk welke NPCs relevante nieuwe informatie of quests bieden, en gesprekken die je voortijdig verlaat kunnen progressie blokkeren. De leesbaarheid van tekst is een probleem: het lettertype is klein en veel informatie wordt tegelijk getoond. Daar staat tegenover dat de game een uitstekende en toegankelijke tutorial bevat en vrijwel alle systemen (zoals Blood Codes, Formae, het Burden-systeem en partnermechanieken) overzichtelijk uitlegt via menu’s en een database.

Gameplay is klassiek soulslike, maar toegankelijker dan bijvoorbeeld Elden Ring. Vijanden in de open wereld vormen zelden een dodelijke bedreiging en fungeren vooral om Haze te verzamelen en loadouts uit te proberen; de serieuze uitdaging zit bij de bazen, die vaak achter mistmuren schuilen en waar levelen essentieel is om te slagen. Dankzij handige fast travel-punten kun je snel terugkeren om te grinden en het opnieuw te proberen, wat de drempel verlaagt voor spelers die eerder zijn afgehaakt door hoge moeilijkheid.

Het vechtsysteem is simpel te leren maar heeft veel diepgang: verschillende wapentypes voelen verschillend, aanvallen kun je opladen en timen, en de Formae-vaardigheden leveren cruciale strategische opties. In combinatie met Blood Codes, Jails en boosters ontstaat veel ruimte voor experimenten en builds.

Technisch presteert de game goed — op PlayStation 5 draait het soepel en laadt vrijwel zonder wachttijden — maar de open wereld mist soms karakter en beloningen voor verkenning. Waar Elden Ring vaak met memorabele ontdekkingen beloont, blijft Code Vein II inhoudelijk wat vlakker: veel gebieden ogen grijs en uniform, met smalle tunnels en veel betonachtige omgevingen. Ook de voice acting is wisselend; sommige stemmen overtuigen, andere klinken vlak. De keuze voor een volledig zwijgende hoofdpersoon valt in een verder spraakzame cast soms raar uit.

Eindoordeel: de waardering hangt sterk van smaak af. Wie weinig op heeft met anime-stijl of verhaalgedreven soulslikes zal het als een degelijk maar weinig opvallend spel ervaren (richting een zesje). Liefhebbers van Japanse actie-RPG’s en spelers die van het eerste Code Vein genoten, vinden hier een solide, goed uitgewerkte opvolger met voldoende diepgang en toegankelijkheid (waardering rond een acht).