Column: Een ode aan mijn vader

In dit artikel:

Vijf jaar geleden kreeg de auteur ’s nachts het telefoontje dat zijn vader, 61 jaar, plotseling was overleden aan een hartaanval. Met dit stuk brengt hij een persoonlijke ode aan de man die niet alleen zijn vader was, maar ook zijn beste vriend en de persoon die zijn liefde voor videogames aanwakkerde.

Al vanaf driejarige leeftijd kwam de schrijver bij zijn vader op schoot achter de pc te zitten; het moment dat Prince of Persia op het scherm verscheen, liet een blijvende indruk achter. Later speelden ze samen talloze uren Command & Conquer, Warcraft en Duke Nukem 3D. De vader was tolerant en steunend: gamen mocht zolang het sociale leven er niet onder leed, en kinderen moesten vooral genieten in plaats van verplicht aan sport te doen.

De vader had een brede smaak en technisch inzicht. Hij liet zijn zoon kennismaken met uiteenlopende genres—van shooters tot strategie—en toonde zelf meesterschap in klassiekers als Syndicate en Comanche. Zijn vindingrijkheid kwam terug in huiselijke klussen: samen met de buurman boorde hij een gat in de muur om een LAN-kabel door te trekken en gebruikte een speelgoedtelefoon als onderlinge intercom tijdens het gamen.

Goedkoop kopen was niets voor hem; liever bouwde hij zelf. Een opvallend voorbeeld is het racestuur dat hij uit onderdelen, hout en Meccano maakte nadat hij weigerde een duur exemplaar te kopen. De zelfgemaakte controller functioneerde uitstekend en deed dienst voor ongeveer tien jaar. Kort voor zijn dood werkte hij nog aan een speciale controller voor Ship Simulator, waarbij hij onder meer een oude DualShock 3 gebruikte—een project dat hij helaas nooit afmaakte en dat de schrijver zelf technisch niet durft te voltooien.

De tekst sluit af met een persoonlijke boodschap: dankbaarheid voor de steun, de gedeelde momenten en de levenslessen, en de hoop—ook al zijn beide niet gelovig—op een weerzien. De herinnering aan een creatieve, toegewijde en liefdevolle vader staat centraal.