Column: Ocarina of Time - een Klassieker met de nodige kuren

In dit artikel:

Bijna dertig jaar na de release voor de Nintendo 64 blijft The Legend of Zelda: Ocarina of Time een invloedrijke klassieker. Als eerste 3D-game in de Zelda-reeks legde het spel een hoge lat voor 3D-actie-avonturen dankzij de sterke combinatie van verhaal, muziek, vormgeving, verkenning en uitdagende kerkers.

Een nieuwe speelsessie in 2026 laat echter zien dat vooral de besturing slecht aan de tand des tijds is doorstaan. De Nintendo 64 beschikte niet over een tweede analoge stick, waardoor Nintendo destijds met de Z-knop en Z-targeting een slimme oplossing bedacht voor camerabediening en gevechten. Vergeleken met moderne controllers voelt die aanpak nu geregeld omslachtig aan. De bediening vormt daardoor soms een grotere hindernis dan de vijanden zelf.

Volgens de auteur is dat juist de belangrijkste reden om een remake te maken. Ocarina of Time heeft zijn charme, sterke verhaal en memorabele personages niet verloren, maar een moderne besturing zou het avontuur toegankelijker maken zonder de kern aan te tasten. Ondanks de verouderde techniek blijft het origineel volgens de auteur een game die iedereen minstens één keer gespeeld zou moeten hebben en waar ontwikkelaars nog altijd inspiratie uit halen.

Een traditioneel reviewcijfer blijft achterwege, omdat de game in 2026 niet eerlijk met dezelfde maatstaven kan worden beoordeeld als bij de oorspronkelijke release. De aangekondigde remake kan bovendien niet alleen oude spelers bedienen, maar ook jonge Nintendo-ontwikkelaars inspireren. Producent Eiji Aonuma vertelde dat zij aan de remake mochten werken om ideeën op te doen voor toekomstige Zelda-games. Daarmee kan een klassieker die ooit een generatie spelers en makers beïnvloedde, opnieuw richting geven aan de Zelda-reeks en mogelijk de bredere game-industrie.