Column: waarom Mixtape wel degelijk de moeite waard is
In dit artikel:
Mixtape verscheen net iets meer dan een week geleden en heeft hevige reacties opgeroepen: lovende recensies tegenover scherpe kritiek van spelers. In de GameQuarter Podcast gaf de auteur aan dat de game op bijna perfectie mikt en, als er recensiecijfers gegeven waren, een maximale score zou verdienen. Tegelijkertijd heerst onder een deel van het publiek onvrede — niet zozeer over de kwaliteit, maar over wat Mixtape precies is en wie erachter zit.
Het spel volgt Stacy Rockford, die een mixtape samenstelt die de sfeer van de game bepaalt. Die soundtrack — een zorgvuldig uitgekozen verzameling bekende popnummers uit de jaren ’60 tot begin jaren ’90 — wordt door velen als een van de beste van het jaar gezien. Ontwikkelaar Beethoven & Dinosaur zorgde ervoor dat de muziekrechten permanent zijn verworven, iets dat bijzonder kostbaar is maar voorkomt dat nummers later uit de versie moeten worden verwijderd.
Stacy zelf is controversieel: ze komt over als een snobbelachtige, soms onsympathieke tiener en heeft daardoor memes en kritiek uitgelokt. De schrijver noemt dit een botsing met het gangbare “Hollywood-syndroom”, waarbij hoofdpersonages vaak overwegend sympathiek en onberispelijk zijn; Stacy is juist menselijk en feilbaar, wat sommige spelers moeilijk vinden te accepteren.
De financiële kant voedt ook de discussie. Hoewel Mixtape als indie wordt bestempeld en Annapurna Interactive als uitgever fungeert, vragen spelers zich af hoe zo’n dure muziekrechten bekostigd konden worden. De link met Megan Ellison (dochter van miljardair Larry Ellison) leidt bij sommigen tot het idee dat het toch niet-puur-indie zou zijn. De auteur stelt dat het ofwel een investering waard is — als het de muziek voor lange tijd veiligstelt — en benadrukt dat Mixtape inhoudelijk wél thuishoort in de indiewereld: het is een kunstzinnig, narratieve ervaring waarin verhaal en gameplay goed samengaan.
Een andere discussiepunt is of Mixtape überhaupt een “game” is of meer een interactieve ervaring. Critici wijzen op de eenvoudige bediening en het ontbreken van klassieke doelen of wincondities; voorstanders vergelijken het met bekende visual novels zoals STEINS;GATE, die ook met minimale knoppen veel verhaal overbrengen. In Mixtape loop je als Stacy rond, voer je gesprekken, activeer je herinneringen en speel je laagdrempelige minigames die vooral de verstrijkende tijd en de sfeer van jeugdloze dagen symboliseren. Keuzes en vaardigheden bepalen niet het verloop; je ondergaat gebeurtenissen en de dag — en daarmee de jeugd van de personages — loopt eindig af.
De conclusie van de auteur is een pleidooi voor nuance: speel Mixtape eerst zelf voordat je bestempelt of het een indie is of zelfs een “echte” game. De kritiek lijkt nu vaak te worden gevoed door memes over het personage of door financiële speculaties in plaats van door een serieuze kennismaking met de ervaring zelf. Wie openstaat voor verhaalgedreven, experimentele games kan volgens de schrijver veel waarde vinden in wat Mixtape te bieden heeft.