Crushed in Time

In dit artikel:

De Franse studio Draw Me A Pixel — bekend van There Is No Game — levert met Crushed in Time een frisse variant op het klassieke point-and-clickgenre: in plaats van klikken trek je aan bijna alles in de spelwereld. Personages, objecten, omgevingsdelen en zelfs menu’s gedragen zich als elastiek, waarmee de ontwikkelaar een uniforme, speelse interactielaag introduceert die continu nieuwe toepassingen oplevert.

Het verhaal zet Sherlock Holmes en Dr. Watson centraal; het duo is herkenbaar en hun voortdurend wisselende dialogen fungeren zowel als vermaak als tutorial voor de spelmechanieken. De game begint bovendien op meta-niveau, met een blik achter de schermen en veel zelfbewuste humor die door vrijwel elke scène heenloopt.

De trek-mechanic blijkt veelzijdiger dan eerst lijkt: richting en timing van je bewegingen zijn vaak doorslaggevend. Je gebruikt de bewegingen om hendels te bedienen, deuren te openen, voorwerpen te verplaatsen of zelfs te lanceren. Dat levert slimme, soms tijdgevoelige puzzels op waarbij willekeurig trekken niet volstaat; experimenteren en het juiste moment afwachten zijn regelmatig nodig. Een meervoudig hintsysteem helpt wanneer je vastloopt, met uiteenlopende niveaus van aanwijzingen zodat oplossingen niet meteen worden prijsgegeven.

Visueel ademt Crushed in Time klassieke avonturen zoals Day of the Tentacle, maar dan in een moderne, kleurrijke jas met overdreven animaties en creatieve scèneovergangen. De stemacteurs zijn echte stemmen (geen AI) en de soundtrack ondersteunt het detectivegevoel goed. Technisch oogt alles verzorgd, al komen af en toe korte haperingen bij het laden voor en ontbreekt ondersteuning voor ultrawide-monitoren.

Met een speelduur van circa zes tot zeven uur biedt Crushed in Time precies genoeg om de kernideeën volledig uit te spelen zonder te slepen. Voor liefhebbers van point-and-clicks en spelers die openstaan voor een inventieve twist is het een aanstekelijke, vaak grappige ervaring die het genre op een leuke manier opfrist.