De DCU was bijna perfect, maar nu heeft Skydance het vernietigd

In dit artikel:

De auteur blikt terug op de ontwikkeling van superheldenfilms en gebruikt de aangekondigde Clayface-film van DC Studios als voorbeeld van wat het genre volgens hem bijzonder kan maken. In plaats van een traditionele heldenfilm of onderdeel van een groot crossoververhaal zou Clayface vooral een bloederige body-horrorfilm zijn, waarin de transformatie van schurk Matt Hagen centraal staat. Volgens de auteur dreigt die creatieve vrijheid door veranderingen rond Skydance verloren te gaan.

In de jaren negentig en het begin van de jaren 2000 stonden superheldenfilms meestal op zichzelf. Films als Spider-Man en Batman speelden zich af in een grotendeels realistische wereld waarin de held vaak de enige van zijn soort was. Marvel verkeerde toen financieel in zwaar weer en had de filmrechten van veel personages verkocht aan andere studio’s. Het succes van Blade (1998) en vooral Sam Raimi’s Spider-Man (2002) maakte superheldenfilms populair bij een breed publiek en gaf ook DC ruimte voor projecten als Christopher Nolans Dark Knight-trilogie.

Marvel Studios veranderde de filmindustrie vervolgens ingrijpend. Met Iron Man en The Incredible Hulk begon het in 2008 aan een gedeeld universum, dat uiteindelijk uitmondde in The Avengers en later de succesvolle Infinity Saga. Andere studio’s probeerden dit model te kopiëren, maar projecten als Universal’s Dark Universe en Sony’s verschillende Spider-Man-plannen liepen grotendeels vast. Ook DC kreeg te maken met problemen: het door Man of Steel begonnen Snyderverse werd geen succes en na meerdere mislukkingen werd het universum opnieuw gereset.

Volgens de auteur vormden James Gunn en Peter Safran daarna een veelbelovende nieuwe richting met de DCU. In tegenstelling tot de steeds omvangrijkere MCU, waarin kijkers veel films en Disney+-series moesten volgen, zou de DCU vooral uit losse, creatieve projecten bestaan. De producties konden wel met elkaar verbonden zijn, maar hoefden niet allemaal bekeken te worden om afzonderlijk begrijpelijk te zijn. Daardoor was er ruimte voor uiteenlopende genres, zoals een detectiveverhaal rond John Stewart en Hal Jordan en de horrorfilm Clayface.

De auteur waardeert vooral dat Gunn de DCU meer laat lijken op een echt stripuniversum, waarin verschillende soorten helden en schurken naast elkaar bestaan. Wel bekritiseert hij het ontbreken van projecten rond grote personages als Batman, Wonder Woman en The Flash en vindt hij dat er te veel producties tegelijk werden aangekondigd of later geschrapt. Toch ziet hij Gunns aanpak als creatiever en gedurfder dan de meeste recente Marvel-projecten.

Nu Gunn volgens de auteur niet langer de leiding heeft, is hij onzeker over de toekomst van de DCU. Man of Tomorrow staat voorlopig voor 2027 gepland en zou bij succes nog hoop kunnen bieden, maar de schrijver verwacht niet dat toekomstige films dezelfde vernieuwende kwaliteit krijgen. Als de DCU eindigt, wil hij voorlopig afstand nemen van DC-films; alleen The Batman Part II, dat hij in 2028 verwacht, zou hij nog afwachten.