Death Stranding 2: On the Beach (PC-versie)
In dit artikel:
Death Stranding 2: On the Beach (nu ook op pc) zet de speler wederom in de schoenen van Sam Porter Bridges en pakt het verhaal op elf maanden na de gebeurtenissen uit het eerste deel. In de openingsfase woont Sam als verzorger van een kind; Fragile vraagt hem kort om bij de jongen te blijven zodat Sam zijn werk kan doen: Mexico aansluiten op het Chiral Network. Die klus leidt later, door persoonlijke gebeurtenissen, naar een vervolg van de plot in Australië. Het verhaal is net als zijn voorganger onvoorspelbaar, bizar en soms langdradig — een liefdesbrief van regisseur Hideo Kojima aan filmische vertelling waar veel spelers zich volledig in kunnen verliezen, maar anderen te traag zullen vinden.
Gameplay draait opnieuw om het bezorgen van pakketten en het verbinden van nederzettingen via infrastructuur. Je sjouwt lange afstanden, beheert gewicht en uitrusting, en krijgt na verloop van tijd elektrische voertuigen (een snelle motor en een zware truck) die opladen bij stations. De wereld zit vol gevaren: de zogeheten BT’s (zielen van overledenen) zijn minder onoverkomelijk dan in deel 1 — ze kunnen nu worden vernietigd met een arsenaal van vuurwapens, granaten en speciale middelen — wat de confrontaties minder angstaanjagend maar wel actiegerichter maakt. Menselijke vijanden zijn met verdovingskogels en conventionele wapens makkelijker en vloeiender te bestrijden; de combat voelt solide en geanimeerd.
Een sterk verbindend element is de asynchrone multiplayer: constructies van andere spelers (bruggen, wegen) verschijnen in jouw wereld en je kunt materialen doneren om gedeelten van infrastructuur vrij te spelen. Nieuw zijn monorails die materiaal van Australische mijnen naar steden vervoeren — het opbouwen daarvan is verslavend en levert veel handige resources op. Dit sociale systeem blijft een van de meest onderscheidende eigenschappen van de serie: spelers helpen elkaar indirect en creëren gezamenlijk een beter begaanbare wereld.
De pc-port is verzorgd door Nixxes en laat zien waarom die studio veel Sony-exclusives succesvol naar pc brengt: razendsnelle laadtijden, uitgebreide grafische opties en ondersteuning voor upscalers als DLSS, FSR en Intel XeSS. Ook de PICO-upscaler (Guerrilla Games) is aanwezig en werkt verrassend goed voor kaarten die andere upscalers minder goed ondersteunen. Ray tracing-opties zijn aanwezig en verbeteren licht, schaduwen en reflecties, al zijn die veeleisend voor hardware. Een minpuntje is beperkte ultrawide-ondersteuning: schermen buiten 16:9 krijgen zwarte balken aan de zijkanten.
Visueel en auditief blinkt de game uit: weidse, gedetailleerde landschappen, verfijnde animaties, en sterke personages zorgen voor een wereld die zowel absurd als schitterend oogt. Kleine details — zoals de stop-motionachtige Dollman aan je riem, of het zwart-wit-effect in bepaalde teer-scènes — versterken de sfeer. De fotomodus geeft veel vrijheid en levert indrukwekkende screenshots op. De soundtrack en gekozen artiesten ondersteunen vaak emotionele momenten tijdens lange tochten, wat die een bijna spirituele lading geeft.
Kritische punten: het verhaal en de vele, zeer lange cutscenes kunnen vermoeiend zijn — de reviewer gaf toe soms essentiële scènes over te slaan — en sommige verandering (minder enge BT’s) haalt wat mysterie weg. Daarnaast is het onwaarschijnlijk dat wie deel 1 niet kon waarderen opeens van deel 2 gaat houden.
Conclusie: Death Stranding 2 is opnieuw een onnavolgbare Kojima-ervaring die genres tart en vooral uitblinkt door sfeer, wereldontwerp en innovatieve multiplayermechanieken. De pc-versie is technisch goed verzorgd en voegt praktische opties toe, al had bredere ultrawide-ondersteuning de port vollediger gemaakt. Wie openstaat voor traag tempo, veel cinematics en een eigengereide, emotionele roadtrip door ruige landschappen moet deze game proberen; voor wie deel 1 niks vond verandert deel 2 dat waarschijnlijk niet.