Directive 8020
In dit artikel:
Supermassive Games levert met Directive 8020 een afwijkende aflevering in de The Dark Pictures-anthologie: in plaats van bovennatuurlijke horror speelt dit vijfde deel zich af in de ruimte, aan boord van het schip Cassiopeia op weg naar de planeet Tau Ceti f om kolonisatiepotentieel te onderzoeken. Het verhaal draait om een buitenaards wezen dat zich als bemanningsleden kan voordoen, waardoor de speler moet achterhalen wie nog mens is en wie een impostor.
Gameplay verandert zichtbaar ten opzichte van voorgaande delen: het aantal quick time events is verminderd en er zijn voor het eerst stealth-secties toegevoegd, waardoor je meer directe controle krijgt en vijanden moet ontwijken. Belangrijker nog, keuzes zijn niet meer per se onomkeerbaar dankzij zogenaamde turning points: in bepaalde speelstanden kun je de tijd terugspoelen en andere beslissingen nemen. Bij de start moet je kiezen tussen explorer mode — waarin je bij turning points kunt terugdraaien — en survival mode, waarin elke keuze permanent is. Daarnaast bevat de game verschillende toegankelijkheidsopties, zoals het uitschakelen van tijdslimieten of alternatieve inputmethodes, wat het spel toegankelijker maakt voor spelers met motorische beperkingen.
Hoewel Directive 8020 formeel bij The Dark Pictures hoort — met terugkerende collectibles zoals curator secrets — ontbreekt een van de meest herkenbare elementen: de Curator. Dat personage is niet aanwezig zowel vanwege het overlijden van Tony Pankhurst in 2024 als omdat de ontwikkelaar vond dat de Curator minder goed past in een sci-fi-context. Voor fans is dat gemis voelbaar.
Verhalend doet de game sterk denken aan titels en films als Alien, The Thing, Life en het partyspel Among Us: dampende paranoia, identiteitsverwarring en gore komen voorbij, maar echte, constante dread blijft uit. Het script en de cast leveren wisselende kwaliteit: Lashana Lynch, Danny Sapani en Kobna Holdbrook-Smith steken er volgens de recensent bovenuit, maar veel andere acteerprestaties en dialogen voelen middelmatig tot opzichtig slecht, wat het potentieel van het verhaal aantast. De sfeer neigt naar een jaren tachtig B-film: charmant in opzet, maar soms te platte uitvoering.
Op technisch en esthetisch vlak scoort de game prima: fraai beeld, overtuigend geluid en sterke muziekmomenten aan het eind van afleveringen. Er zijn wat kleine problemen, zoals lichte clipping en incidentele bugs; het ontbreken van checkpoints binnen levels kan vervelend zijn wanneer je een segment opnieuw moet doen.
Structuur- en replaywaarde zijn groot: de game bestaat uit acht afleveringen (in totaal ongeveer tien uur voor een eerste playthrough) en verschillende plotwendingen en sterfscènes maken meerdere speelsessies lonend. Al met al is Directive 8020 niet het sterkste deel van de serie — voorspelbaarheid en matig acteerwerk houden het terug — maar de nieuwe mechanieken en sci-fi-setting maken het een aanrader voor fans van Supermassive die openstaan voor experimenten binnen de franchise.