Elden Ring Nightreign laat zien hoe de Souls-gemeenschap is verzuurd
In dit artikel:
Elden Ring-spin-off Nightreign legt pijnlijk bloot hoe verdeeld de Souls-gemeenschap is over solo spelen versus coöp. FromSoftware bouwt zijn games sinds Demon’s Souls (2009) met een ingebakken push naar samenwerken: spelers kunnen elkaar oproepen om gebieden te verkennen of bazen te verslaan, een soort wederkerige ‘pay it forward’-mentaliteit die Miyazaki en studio keer op keer hebben toegepast (Sekiro vormt de uitzondering). Nightreign zet die coöplogica nog explicieter in de spotlights: veel mechanieken en middelen die je tijdens een run verzamelt – extra healing flessen, legendarische wapens, items die je terug tot leven brengen – zijn duidelijk bedoeld om samen een zware eindbaas, de Nightlords (en hun krachtigere Everdark Sovereigns), te tackelen.
Toch blijven er spelers en vooral streamers beweren dat het pas “echt” is als je alles solo klaarspeelt. Ironisch genoeg ervaren diezelfde puristen dat Nightreign solo juist suboptimaal of zelfs te makkelijk kan aanvoelen omdat de game bewust tools uitdeelt om fights verteerbaar te maken. Veel contentmakers proberen nieuwere, sterkere bazen alleen te verslaan en verbazen zich ervan dat ze bij de eerste poging soms makkelijk winnen — een uitkomst die hun eigen narratief van martyrdom en heroïek ondermijnt. Dieclash tussen verwachtingspatroon en spelontwerp zorgt voor amuserende frustratie bij de auteur.
FromSoftware erkent die spanning en introduceert op 11 september de Deep of Night-modus: een officiële hogere moeilijkheidsgraad waarin vijanden en bazen harder worden naarmate je dieper komt en je rank stijgt. Ook verdwijnt de mogelijkheid vooraf te kiezen welke eindbaas je tegenkomt, waardoor improvisatie en waarschijnlijk samenwerking belangrijker worden. Met andere woorden: de studio schuift spelers richting de ervaring waarvoor Nightreign het meest natuurlijk aanvoelt: coöperatief teamwerk.
De columnist hekelt vooral de cultuur rond sommige content creators die samenwerken kleineren en zo potentiële nieuwe spelers afschrikken. Hij pleit voor meer voorbeeldgedrag vanuit de community: laten streamers eens laten zien dat samenwerken geen lafheid is maar juist de kern van de serie—de klassieke “jolly cooperation”. Uiteindelijk benadrukt het stuk dat Nightreign het beste tot zijn recht komt met anderen, en dat solo spelen vaak niet de bedoeling of het meest bevredigende pad is.