Etrange Overlord
In dit artikel:
Étrange Overlord vertelt het verhaal van Étrange von Rosenburg: veroordeeld en publiekelijk geëxecuteerd als vermeende aanslagpleger van de koninklijke familie, ontwaakt ze in de hel en weigert berouw te tonen. In plaats van boetedoening bouwt ze, gewapend met machtige duistere magie, een eigen leger op van kleurrijke helbewoners. De toon is lichtvoetig, absurde humor en overdrijving — precies het soort gekke, parodistische stijl dat NIS’ eerdere titels zoals Disgaea kenmerken.
Waar de game sterk in is: de personages, de kwinkslagen en de visuele presentatie voelen charmant en eigenzinnig. Étrange zelf is heerlijk arrogant en overmachtig, wat goed past bij het concept; nieuwe teamleden sluiten zich voortdurend bij je aan om redenen die vooral grappig zijn. Fans van het “quirky” NIS‑humor zullen hier veel herkenning vinden.
Problemen ontstaan echter bij de kern: de gameplay en de duur. Etrange Overlord speelt zich af op kleine maps met eenvoudige doelen (punt veroveren/verdedigen, specifieke vijanden doden binnen tijdslimieten). Personages hebben grotendeels dezelfde basismoveset—normale aanval, dash, speciale aanval—plus interacties met bommen en turrets via een lane‑systeem. In de praktijk draait veel neer op het spammen van de aanvalsknop en af en toe dashen; strategische diepgang ontbreekt en stages voelen snel repetitief en kort aan. Muzikaal claimt de game een musical-insteek, maar nummers zijn sporadisch en kort en voegen weinig toe; ze blijven niet hangen.
Een volledige playthrough met de meeste trophies is afgerond in minder dan negen uur, en met extra inspanning is alleen de platinum nog eens enkele uren uit te rekken. Voor de gevraagde prijs van €49,99 voelt dat te mager — het speelt in een premiumsegment waar het onvoldoende mee kan concurreren. Voor de helft van dat bedrag zijn op platforms als Steam betere, uitgebreider uitgewerkte action‑adventures te vinden, soms ook met sterkere soundtracks.
Conclusie: Etrange Overlord is een leuk, eigenzinnig spel met een sterke cast en humor, maar het mist de gameplay‑diepgang en muzikale invulling die nodig zijn om zijn ambitie te rechtvaardigen. Leuk voor een korte, luchtige run of fans van NIS‑stijl, maar te duur en te oppervlakkig voor wie meer substantie zoekt.