Final Fantasy Resonance Review

In dit artikel:

Final Fantasy Resonance is een moderne hervertelling van de mobiele game Final Fantasy Brave Exvius, gebouwd rond nostalgie naar de klassieke Final Fantasy-games. Spelers volgen Rain en Lasswell, twee ridders van Grandshelt die op zoek gaan naar een kristal. Zoals gebruikelijk in de reeks groeit hun avontuur uit tot een grotere queeste, waarbij ze een team van uiteenlopende personages verzamelen met rollen als tank, healer en fysieke of magische aanvaller.

Het hoofdverhaal duurt ruim dertig uur; voor de resterende inhoud na de aftiteling kan daar nog eens ongeveer dertig uur bijkomen. De game zit vol verwijzingen naar eerdere Final Fantasy-delen. Zo doen Rain en Lasswell denken aan Cloud en Sephiroth en is er een personage dat duidelijk aan Cid doet denken. Deze overeenkomsten worden volgens de bespreking meestal goed in het verhaal verwerkt, waardoor de samenstelling van de groep geloofwaardig blijft.

Een belangrijk onderdeel zijn de zogenoemde Visions: verschijningen van bekende personages uit de hele reeks, van de Warrior of Light en Cloud tot Clive en Y’shtola. Ze functioneren als een soort class- of jobsysteem en geven vaste groepsleden nieuwe vaardigheden. Door Visions, uitrusting en skills te combineren, kunnen spelers gespecialiseerde builds maken. Dat levert veel ruimte op voor experimenten, bijvoorbeeld een zeer krachtige kritieke-aanvalbuild voor Lasswell.

De gevechten gebruiken een tijdlijn waarop zichtbaar is wanneer personages en vijanden aan de beurt zijn. Spreuken als Slow en Haste kunnen die volgorde beïnvloeden, terwijl Libra zwakke plekken van monsters onthult. Door daarop in te spelen, kunnen vijanden worden ‘gebroken’, waarna extra aanvallen en speciale Vision-technieken beschikbaar komen. Naarmate het spel vordert, wordt het gevechtssysteem aanzienlijk complexer. Sommige bazen zijn eenvoudig te verslaan met sterke aanvallen, maar andere vereisen een nauwkeurig uitgedachte combinatie van vaardigheden, gear en Visions. Het succesvol uitvoeren van zo’n strategie geeft veel voldoening.

Ook de vormgeving en muziek versterken de nostalgische sfeer. De 2D-HD-wereld doet denken aan oudere Final Fantasy-games, maar bevat tegelijk indrukwekkende cutscenes en gedetailleerdere dorpen en kerkers. De muziek, geluidseffecten en stiltes op belangrijke momenten worden eveneens sterk gevonden. De spectaculaire aanvallen en bijbehorende Japanse stemmen zijn aanvankelijk leuk, al worden de herhaalde animaties later minder interessant.

Daar staat tegenover dat de game vooral werkt voor spelers die al affiniteit hebben met Final Fantasy. Wie weinig met nostalgie heeft of de reeks niet kent, kan de Visions onbegrijpelijk vinden en vijanden als onnodig sterke ‘bullet sponges’ ervaren. Het verhaal blijft bovendien oppervlakkig en leunt zwaar op bekende JRPG-clichés, zoals een ondergronds verzet en een kwaad dat de mensheid bedreigt. Het eindgevecht voelt daardoor wat mager aan en vereist bovendien veel extra grinden. Voor fans biedt Resonance desondanks een geslaagde, omvangrijke en diepgaande nostalgische RPG-ervaring.