I Am Future: Cozy Apocalypse Survival

In dit artikel:

I Am Future plaatst je in een overstroomde wereld waarin alleen de toppen van hoge flatgebouwen nog boven water steken. Je wordt wakker op het dak van zo’n toren na jaren in cryoslaap, zonder geheugen en vrijwel alleen — op een pratende koelkast na die kort uitlegt dat de stad onder water staat. Vanaf dat moment draait alles om improviseren: zoeken naar spullen, een werkbank bouwen, een zaag maken om hout tot planken te verwerken en een kampvuur om eten te bereiden.

Het grootste aandachtspunt van de game is de hongermechaniek. je hoofdpersonage heeft constant honger en het vullen van de meter voelt als een repetitieve klus. Vissen is de meest betrouwbare voedselbron: eerst vang je schaaldieren, daarna grotere vissen, die je tot visburgers verwerkt. Praktisch voorbeeld uit de ervaring van de speler: voor vijf visburgers, die tijdelijk volheid geven, moet je ongeveer vijftien keer de hengel uitwerpen — een vrij tijdrovende routine. Je kunt de moeilijkheid aanpassen zodat de hongerlangzamer afneemt; dat maakt het spel meteen veel minder stressvol, maar vereist wel dat je je trots inlevert en de uitdaging verlaagt.

Naast eten draait de game om klassiek survivalwerk: tuinieren, bruggen bouwen om andere flatdaken te bereiken, en een mysterie ontrafelen over wat er met anderen is gebeurd. De wereld is kleurrijk vormgegeven en de toon is opmerkelijk optimistisch. Ondanks de grimmige achtergrond zet het spel een vrolijke, daadkrachtige hoofdpersoon neer die kansen zoekt in tegenspoed. De isometrische camera ondersteunt dat gevoel: je kijkt van bovenaf en behoudt constant overzicht over je ‘woonlaag’ en de omringende zee.

Twee designkeuzes zetten wel de rem op de pret. Ten eerste de beperkte opslag: het aantal soorten grondstoffen is groot, maar de inventaris- en kistcapaciteit klein. Spelers worden daardoor gedwongen te kiezen of items op de grond achterlaten — een handige tijdelijke oplossing, maar potentieel problematisch. De auteur merkt dat daarmee de laadtijden flink toenemen; het starten van de game of wisselen van gebied kost inmiddels zo’n vijf minuten. Ten tweede de eerdergenoemde hongercurve die het spel eerder stressvol dan “cozy” maakt, tenzij je de moeilijkheid aanpast.

Samenvattend: I Am Future biedt een charmante, kleurrijke survivalervaring met een optimistische inslag en inventieve crafting- en bouwelementen. De kernmechanica (honger en opslag) voelen echter soms repetitief en onhandig, en de laadtijden kunnen de flow verstoren. Met de hongerinstelling aangepast is er veel plezier te halen voor fans van het genre; idealiter pakt de ontwikkelaar de laadtijden en opslagbalans aan om de ervaring soepeler en minder frustrerend te maken.