Mario Tennis Fever
In dit artikel:
Camelot keert met Mario Tennis Fever terug naar een klassiekere aanpak van de serie op de Nintendo Switch, acht jaar na het fanatieke Aces (2018). In plaats van Aces’ complexe, agressieve mechanieken probeert Fever het vertrouwde Mario Tennis‑gevoel van N64- en GameCube-titels te combineren met één nieuwe twist: de Fever Shot, gekoppeld aan specifieke Fever Rackets.
Er is veel te ontgrendelen: 38 speelbare personages, veel verschillende rackets en velden die je gaandeweg vrijspeelt. De presentatie is opgepoetst — betere graphics, soepelere animaties en meer visuele details dan in voorgaande delen. Elk Fever Racket geeft een karakteristieke Fever Shot (bijvoorbeeld een vuurbal) die het veld dynamisch kan veranderen en tegenstanders kan hinderen. Die effecten maken wedstrijden vaak chaotisch en smakelijk arcadelastig, vergelijkbaar met de gekte van Mario Kart. Daarmee verschuift de focus deels van puur vaardigheid naar het slim gebruik van Fever‑aanvallen.
Wel zijn er kanttekeningen. Fever Rackets beïnvloeden geen statistieken van personages, wat het gevoel van customization minder diep maakt dan bij bijvoorbeeld Mario Strikers Battle League. Personages hebben wel zichtbare stats (speed, power, control, spin), maar de toekenning van totaalscores voelt soms inconsistent en onverklaarbaar — voorbeelden in het artikel tonen opvallende verschillen tussen personages die volgens de omschrijving vergelijkbaar zouden moeten zijn. In de praktijk blijken sterkere personages meestal ook daadwerkelijk sterker, maar de onbalans en vreemde scoreverdeling zijn merkbaar.
De spelmodi zijn talrijk en gevarieerd: Free Play (singles en doubles), Tournament, Trial Towers, Mix It Up, Adventure en Online. Doubles zijn ditmaal extra boeiend omdat Fever Shots HP‑meters kunnen doen slinken; wanneer een speler uitgeschakeld is, moet de teamgenoot tijdelijk solo verder, wat spannende comeback-scenario’s oplevert. Trial Towers doet denken aan de klassieke Smash Classic‑ervaring met vooraf ingestelde uitdagingen, minigames en bossfights. Swing Mode (motion controls) werkt in Fever veel beter dan eerdere pogingen, wat een welkome variatie biedt.
Mix It Up is een van de hoogtepunten: unieke courts zoals Forest Court (met Piranha Plants die ballen opeten), Pinball Match (bumpers en jackpots), Racket Factory (op het veld beschikbare Fever Rackets) en Wonder Court (met Wonder Effects à la Super Mario Bros. Wonder) brengen creatieve en chaotische twists die de standaardvelden in Free Play soms saai doen lijken. Adventure Mode introduceert basismechanieken en een verhaallijn met leuke bossfights, maar duurt lang om echt op gang te komen en voelt minder sterk dan de Adventure Mode van Aces.
Online is volgens de schrijver de meest verslavende modus: een fanatiek competitieklimaat met een degelijk ranksysteem vergelijkbaar met Splatoon. Over het geheel voelt Mario Tennis Fever vanaf dag één compleet en rijk aan content; er zijn geen directe beloftes voor DLC, wat de indruk versterkt dat dit een volwaardige release is. De conclusie is dat Camelot met Fever de beste speelervaring uit de reeks heeft neergezet: een toegankelijke, herkenbare Mario Tennis-basis aangevuld met inventieve, vaak plezierig chaotische Fever‑mechanieken.