Marty Supreme Review
In dit artikel:
A24 luidde de release van Marty Supreme vooraf in met een onconventionele, massale marketingcampagne — van een oranje zeppelin boven Amerikaanse steden tot pop-upwinkels en een tafeltennistoernooi met steracteur Timothée Chalamet — en de film sleepte meteen grote prijzen en negen Oscar-nominaties in de wacht, veel lof daarbij gericht op Chalamets spel.
Het verhaal speelt in 1952 in de Lower East Side van New York. Marty Mouser (Chalamet) verkoopt schoenen maar droomt van meer: hij wil de tafeltennislegende van Amerika worden. Tafeltennis wordt echter niet als serieuze sport gezien en Marty is ook arm, waardoor deelname aan prestigieuze toernooien — eerst in Londen, later een WK in Japan — steeds afhangt van geld dat hij nauwelijks heeft. Na een verliespartij tegen zijn Japanse rivaal Koto Endo escaleert zijn leven: schulden, een luxe verblijf in Londen dat hem opbreekt en een allesvernietigende honger naar een rematch. Om voldoende geld te regelen gaat Marty steeds verder — manipulatie, leugens en kleine en grote zwendelacties brengen hem in gevaarlijke en chaotische situaties.
Regisseur Josh Safdie verhoogt het tempo tot het uiterste; het middenstuk verandert in een aaneenschakeling van bizarre en gewelddadige incidenten: Marty wordt gearresteerd en ontsnapt, raakt betrokken bij een ongeplande zwangerschap, valt samen met een crimineel en diens hond door een hotelplafond en pleegt oplichting in een bowlingbaan, waarbij ook zijn kameraad Wally (gespeeld door Tyler, the Creator) een rol speelt. De film neemt daarmee afstand van een klassiek sportdrama en schuift veel randzaken op de voorgrond — glamour, omkoping, morele verval en de gevaren van het jagen op beroemdheid.
Thematisch mengt Marty Supreme sportcompetitie met seksuele affaires, persoonlijke wanhoop en politieke nasleep van de oorlog; het levert soms cynische contrasten op, bijvoorbeeld in de etnische spanningen rond de rivaliteit met Endo en in Marty's gebruik van oorlogsclichés om indruk te maken. Critici merken op dat die overvloed aan subplotten de focus vertroebelt: de tafeltennisscènes vormen de spannendste momenten, maar ze liggen vaak onder een stapel chaotische nevenplots.
Acteerwerk tilt de film boven de chaos uit: Chalamet zet een onsympathieke maar magnetische hoofdpersoon neer die het publiek toch meesleept — precies de reden voor zijn persoonlijke prijzen en nominaties. Conclusie: Marty Supreme is een opvallende, spectaculaire film die mikt op grootsheid en showmanship; wie houdt van een razendsnelle, soms overvolle vertelling en een sterke hoofdrol, zal veel plezier beleven, maar wie zoekt naar een strak en coherent sportdrama kan zich aan het rumoer ergeren.