Marvel Tokon: Fighting Souls Review - "Toegankelijk en diepgaand"

In dit artikel:

Marvel Tokon: Fighting Souls kende een moeizame start. Vooral de pc-versie kampte bij de release met stotterende beelden en problemen met de netcode. Daardoor konden technische mankementen bij een pc-speler ook tegenstanders op de PS5 opzadelen met veel rollbackframes, waardoor online gevechten aanvankelijk nauwelijks speelbaar waren. Een patch heeft de grootste problemen grotendeels opgelost, maar de pc-versie is nog niet altijd probleemloos. Op de PS5 verloopt de game vooralsnog het soepelst.

Wanneer de techniek werkt, blijkt Tokon een sterke fightinggame. De gevechten zijn snel, spectaculair en ondanks het teamformaat — vier personages per team — overzichtelijk. Arc System Works zoekt een balans tussen toegankelijkheid en diepgang, vergelijkbaar met Guilty Gear Strive. Sommige beperkingen, zoals vaste voorwaarden voor combo’s en assist-aanvallen, voelen in het begin kunstmatig aan. Ze zijn bedoeld om oneerlijke strategieën en eindeloze combo’s te voorkomen, maar maken de besturing aanvankelijk wat houterig. Na enige gewenning blijft vooral de vlotte actie over.

De vrees dat de game door automatische combo’s en eenvoudige combo-routes te oppervlakkig zou worden, blijkt volgens de review grotendeels ongegrond. De automatische opties zijn bruikbaar, maar handmatige combo’s leveren doorgaans meer schade, betere positionering of sterkere vervolgmogelijkheden op. Bovendien heeft elk personage duidelijke eigen kenmerken. Hulk beschikt bijvoorbeeld over veel hyperarmor, terwijl Ghost Rider uitblinkt met lange aanvallen en een systeem rond oververhitting. Daardoor spelen de personages merkbaar verschillend.

De gecombineerde besturing vormt wel een zwakker punt. Tokon biedt klassieke motion inputs en vereenvoudigde inputs tegelijk aan, terwijl dezelfde knoppen ook automatische combo’s kunnen activeren. Dat kan leiden tot onbedoelde aanvallen en geeft ervaren spelers soms mogelijkheden die met handmatige invoer niet zouden bestaan. Spelers kunnen deze opties niet afzonderlijk uitschakelen, waardoor de besturing minder precies aanvoelt dan wenselijk.

Voor minder ervaren spelers bevat de game veel singleplayermateriaal: een tutorial, combo trials, een verhaalmodus en een partymodus. De combo trials zijn vooral geschikt om zelf combo’s met specifieke voorwaarden te bouwen, maar leren spelers niet altijd hoe ze een personage volledig moeten beheersen. De partymodus is leuk voor een informele speelsessie met vrienden, maar mist voldoende diepgang. De verhaalmodus heeft verzorgd tekenwerk, goede stemacteurs en een scenario van stripboekschrijver Kieron Gillen, maar blijft inhoudelijk vooral een uitgebreide arcademodus die Marvel-personages bij elkaar brengt.

De opvallendste singleplayermodus is All-Star Arena. Die combineert vertakkende reeksen van vijf gevechten met een survivalvariant waarin spelers honderd rondes kunnen doorlopen. Door vijanden te verslaan en opdrachten uit te voeren, verdienen spelers ervaring waarmee ze willekeurige bonussen kiezen. Die roguelike-elementen geven de bekende survivalformule extra variatie.

De online modi zijn uiteindelijk de belangrijkste pijler en functioneren over het algemeen goed. Spelers kunnen elkaar uitdagen in Marvel-lobby’s met chibi-avatars en arcadekasten, of gebruikmaken van automatische matchmaking voor casual- en rankedwedstrijden. De lobby’s zijn sfeervol, maar het avatarsysteem is omslachtig en wachttijden kunnen lang zijn. In gevechten is de netcode meestal stabiel. Slechte verbindingen en pc-problemen veroorzaken soms rollback, maar na de patch waren wedstrijden tegen spelers met een goede verbinding vrijwel niet van offline te onderscheiden. Ondanks technische kinderziektes en enkele ontwerpkeuzes is Tokon daarmee een geslaagde, toegankelijke fightinggame die Marvel een sterke vertegenwoordiging in het genre geeft.