Marvel's Wolverine

In dit artikel:

Insomniac Games kiest na drie Spider-Man-games voor een duidelijke stijlbreuk met Wolverine. De game draait niet om snelheid en humor, maar om woede, trauma, identiteit en brute kracht. Logan beweegt zwaarder, vecht agressiever en benut zijn regenererende vermogen om meer schade te doorstaan. Het geweld is nadrukkelijk bloederiger en past bij het personage.

Liam McIntyre geeft Wolverine naast zijn norse uitstraling ook emotionele diepgang. Vooral de momenten waarop Logan worstelt met zijn verleden en identiteit behoren tot de sterkste onderdelen. Krizia Bajos als Jean Grey en Troy Baker als Nathaniel Essex leveren eveneens overtuigend stemwerk. Het script is echter wisselvallig: sommige personages en verhaallijnen krijgen veel aandacht, terwijl andere oppervlakkig blijven. De game vermijdt bewust het bekende oorsprongsverhaal en laat Essex met Team X, waarin ook Sabretooth en Mystique zitten, de strijd aangaan met Bolivar Trask, die mutanten als een bedreiging beschouwt. Thema’s als identiteit, loyaliteit en vervolging zijn passend, maar worden voorspelbaar uitgewerkt. Door het hoge tempo krijgen tussenliggende verhaallijnen bovendien niet altijd genoeg gewicht.

Het gevechtssysteem voelt aanvankelijk krachtig en bevredigend. Spelers kunnen aanvallen combineren, ontwijken, pareren en speciale vaardigheden vrijspelen. Na verloop van tijd blijkt de basis echter te weinig diepgang te hebben voor de speelduur van vijftien tot twintig uur. De beperkte variatie aan vijanden zorgt ervoor dat gevechten steeds volgens hetzelfde patroon verlopen, terwijl ook eindbazen vaak met een vaste truc kunnen worden verslagen.

In plaats van een open wereld kiest de game voor een lineaire opzet met locaties als Canada, Tokio en Madripoor. Die structuur helpt het tempo te beheersen, maar de omgevingen voelen soms vooral als decor. Verzamelobjecten, eenvoudige puzzels en optionele ‘nachtmerriedeuren’ voegen weinig toe en kunnen de vaart uit het avontuur halen. De game stuurt spelers bovendien opvallend nadrukkelijk naar oplossingen, ondanks een patch die dit deels vermindert.

Technisch maakt Wolverine indruk met gedetailleerde personages, fraaie omgevingen, vloeiende animaties en naadloze overgangen tussen gameplay en tussenfilmpjes. Daar staan een beperkte bewegingsvrijheid, een onhandige camera, incidentele vastlopers en niet altijd goed getimede Nederlandse ondertiteling tegenover. Uiteindelijk blijft de ervaring dubbel: de gewelddadige actie en sterke presentatie overtuigen, maar herhaling, voorspelbaarheid en gemiste kansen maken duidelijk dat Insomniac soms te veilig heeft gespeeld.