Marvel's Wolverine | REVIEW

In dit artikel:

Marvel’s Wolverine van Insomniac Games is een solide, maar uiteindelijk niet onvergetelijke actiegame. De ontwikkelaar vertaalt Logan overtuigend naar gameplay: hij beweegt zwaar en agressief, deelt met zijn adamantiumklauwen harde klappen uit en kan dankzij zijn Healing Factor veel schade verdragen. Ook speciale vaardigheden, verbeterde zintuigen, omgevingsaanvallen en beperkte stealthmogelijkheden zorgen ervoor dat Wolverine duidelijk anders aanvoelt dan Spider-Man.

Het verhaal draait om Logans voortdurende worsteling met zijn verleden, zijn beschadigde persoonlijkheid en de vraag hoeveel menselijkheid hij heeft behouden. De game kiest niet voor een enorme open wereld, maar voor een meer lineaire structuur die het verhaal en de actie centraal stelt. Logan reist onder meer door de Canadese wildernis, Tokyo en Madripoor. Die locaties zorgen voor visuele afwisseling, maar worden volgens de review niet optimaal benut. Vooral Madripoor had meer ruimte kunnen bieden voor ontdekking en interactie; zijactiviteiten en verzamelobjecten voelen vooral als extra’s.

De sterkste verhaalmomenten zijn de rustige scènes waarin Logan met zijn verleden en andere personages wordt geconfronteerd. Zijn norse karakter levert soms humor en emotionele situaties op. Tegelijk blijft het verhaal geregeld voorspelbaar en wordt Logans emotionele bagage niet altijd diep genoeg uitgewerkt. Een deel van de ondersteunende cast krijgt te weinig ruimte en ook de antagonisten zijn wisselend: sommige zorgen voor sterke confrontaties, andere functioneren vooral als wegwerpobstakels. Daardoor blijft de game steken op het niveau van een goed Marvel-verhaal, zonder vaak echt te verrassen.

Het vechtsysteem is het overtuigendste onderdeel. De gevechten zijn rauw en gewelddadig, passend bij Wolverine, en de klauwen voelen daadwerkelijk als dodelijke wapens. In eerste instantie is het bijzonder bevredigend om groepen vijanden uiteen te slaan en spectaculaire aanvallen uit te voeren. Naarmate het avontuur vordert, verandert de onderliggende formule echter nauwelijks. Nieuwe vaardigheden, sterkere aanvallen en extra vijandtypes bieden wel variatie, maar de gevechten gaan steeds meer op elkaar lijken. Daardoor wordt het systeem minder diepgaand en vernieuwend dan de mogelijkheden van het personage doen vermoeden.

Technisch laat Insomniac opnieuw sterke resultaten zien op de PlayStation 5. De omgevingen zijn gedetailleerd, de personages overtuigend vormgegeven en de animaties tijdens gevechten zijn krachtig. De afwisseling tussen natuur, Tokyo en Madripoor houdt de presentatie fris en sommige actiescènes zijn spectaculair. Toch voelt de game niet voortdurend als een technische of artistieke showcase; hij bouwt vooral voort op wat Insomniac al eerder heeft laten zien.

De conclusie is dat Marvel’s Wolverine nergens ernstig tekortschiet, maar op meerdere gebieden kansen laat liggen. Het verhaal is goed maar niet memorabel, de personages zijn niet allemaal sterk uitgewerkt, de gameplay wordt repetitief en de locaties bieden minder vrijheid dan hun potentie doet vermoeden. De game is daardoor plezierig om uit te spelen en laat zien dat Logan uitstekend werkt als speelbaar personage, maar mist de extra diepgang, verrassing en scherpte die nodig waren om boven een degelijke Wolverine-ervaring uit te stijgen.