Michael Review - "Indrukwekkende Jaafar Jackson in een veilige biopic"
In dit artikel:
De nieuwe biopic Michael zet neef Jaafar Jackson neer als de centrale vertolker van zijn beroemde oom en dat bleek een slimme en risicovolle keuze: qua uiterlijk, oogopslag, bewegingen en zelfs zangstem komt hij dichter bij Michael Jackson dan welke imitator dan ook. In meerdere studioscènes blijkt Jaafar zelf a capella-delen te zingen, waardoor zijn vertolking overtuigend en bijna beangstigend echt overkomt. De film draagt bijna geheel op zijn schouders; zonder zijn prestatie zou het project volgens de recensie instorten.
Verhaalmatig bestrijkt Michael Jacksons carrière van het prille einde jaren zestig in Gary, Indiana, tot aan de BAD-periode eind jaren tachtig. De film probeert Jackson te humaniseren: zijn gebrek aan kindertijd, de strenge invloed van vader en manager Joe Jackson (gespeeld door Colman Domingo), zijn eenzaamheid, en zijn obsessies met uiterlijk en jeugd — denk aan de fascinatie voor Peter Pan en het opbouwen van iets als Neverland — krijgen aandacht. Veel thema’s blijven echter vrij oppervlakkig uitgewerkt, en iconische muziekstukken zijn ingekort, terwijl juist die scènes de film boven doorsnee biopics zouden kunnen tillen.
Joe Jackson wordt in de film vooral als uitbuitende, klassieke Hollywood-schurk geportretteerd, waardoor het verhaal sterk wil dat het publiek sympathie ontwikkelt voor Michael en tegen zijn vader is. Daarmee volgt de film grotendeels het bekende biopicrecept dat eerder in films als Bohemian Rhapsody, Elvis en Rocketman werd gebruikt. Die eenzijdigheid en het gladstrijken van contradicties maken van Michael eerder een toegankelijke familievriendelijke film dan een complexe karakterstudie.
Cruciale controverse wordt aangepast of weggelaten door juridische beperkingen: een clausule in een overeenkomst van het Jackson-estate verbood de makers om Jordan Chandler te noemen, wat leidde tot late herschrijvingen en reshoots van het derde deel. Daardoor voelt de portrettering van Jackson als kindervriend en filantroop — gesprekken met zieke kinderen, donaties aan ziekenhuizen — ongemakkelijk gezien de latere beschuldigingen en rechtszaken die de echte carrière overschaduwden. Omdat de film stopt bij de BAD-periode, slaat hij die latere, beladen hoofdstukken over; een aangekondigd vervolg zal vermoedelijk niet om die thema’s heen kunnen.
Kort gezegd: Jaafar Jackson levert een indrukwekkende, bijna identieke vertolking die de film draagkracht geeft, maar narratieve keuzes, oppervlakkige behandeling van gevoelige onderwerpen en een veilige, afgeronde toon maken Michael eerder romantiserend en veilig dan uitdagend of volledig.