Onimusha: Way of the Sword Review

In dit artikel:

Onimusha: Way of the Sword is de eerste nieuwe game in de reeks in lange tijd en volgt niet de bekende hoofdpersonages Samanosuke Akechi of Jubei Yagyu, maar de historische zwaardvechter Miyamoto Musashi. De game staat los van de gelijknamige Netflix-anime, ondanks dat Musashi ook daarin centraal staat.

Musashi reist naar Kyoto om zijn vaardigheden te testen tegen de beste zwaardvechters van Japan. Daar krijgt hij tegen zijn zin een Oni Gauntlet, waarmee hij de zielen en krachten van de demonische Genma kan absorberen. Omdat hij sterft als hij het wapen verwijdert, moet hij zijn afkeer van deze ‘geleende kracht’ overwinnen en de strijd aangaan. Het verhaal is niet bijzonder sterk, maar Musashi maakt wel een geloofwaardige ontwikkeling door van arrogante streber naar een held die bij Onimusha past.

De grootste kracht van Way of the Sword is het gemoderniseerde vechtsysteem. Naast aanvallen zijn timing, positionering, pareren en het breken van de stamina van vijanden belangrijk. Ook de kenmerkende Issen-techniek keert terug: wie een aanval precies op het juiste moment pareert, veroorzaakt extra schade. De game blijft toegankelijk, omdat verdedigen ook aanvallen van achteren opvangt en de moeilijkheidsgraad op elk moment kan worden aangepast. De Story Mode biedt bovendien een mildere, maar nog altijd uitdagende ervaring.

Door de skill tree, nieuwe vaardigheden en verschillende Oni-wapens blijft de combat zich ontwikkelen. Gewone Genma zijn meestal goed te overzien, zeker wanneer de speler de juiste gevechtsflow vindt. Bosses vragen daarentegen om geduld en observatie: hun aanvalspatronen leren, goed blokkeren en ontwijken en zorgvuldig openingen benutten zijn noodzakelijk. Hun zware aanvallen maken deze confrontaties lastig, maar daardoor voelen overwinningen na meerdere pogingen extra bevredigend.

De game kiest voor een grotendeels lineaire structuur met grotere gebieden, een duidelijke route voor het hoofdverhaal en optionele side stories. Die zijmissies leveren materialen op voor upgrades en zijn daardoor de moeite waard. Een eerste speelronde duurt ongeveer 26 uur wanneer ook een deel van de extra content wordt gedaan. Dankzij New Game+ kunnen spelers daarna opnieuw door Kyoto trekken met vrijgespeelde vaardigheden en verbeteringen.

Het leveldesign zorgt soms voor frustratie. Vooral tempels bestaan uit ruimtes en decorstukken die op elkaar lijken, waardoor het na het verslaan van een subboss en het verkrijgen van een sleutel niet altijd duidelijk is waar de bijbehorende deur zich bevindt. Toch wegen die momenten niet op tegen de voordelen van de overzichtelijke opzet, die voorkomt dat spelers verdwalen in een lege open wereld vol onnodige opdrachten.

Ook de sfeer is een sterk punt. De wereld wordt gaandeweg kleurrijker en vreedzamer naarmate Musashi de Genma terugdringt. De afzonderlijke gebieden hebben dankzij hun uiteenlopende kleuren en decors een eigen karakter, terwijl de ondersteunende personages de setting geloofwaardiger maken. Grafisch is de game niet altijd spectaculair, maar de fraaie omgevingen en afwisseling maken de Photo Mode aantrekkelijk.

Volgens de review moderniseert Capcom de vertrouwde Onimusha-formule met enkele Soulslike-invloeden zonder de identiteit van de reeks te verliezen. De combinatie van uitdagende gevechten, sterke bossfights, sfeervolle locaties en een doelgerichte structuur maakt Way of the Sword een geslaagde terugkeer, ondanks het middelmatige verhaal en enkele onhandige tempels.