Pathologic 3
In dit artikel:
Ice Pick Studios keert terug met Pathologic 3, het nieuwste deel in een serie die vooral bekendstaat om zijn claustrofobische sfeer en onbehagelijke ervaring. Je speelt opnieuw als The Bachelor — dokter Daniil Dankovsky — die rond 1900 per trein aankomt in de mysterieus genaamde Town om onderzoek te doen naar een vermeend onsterfelijke man. Kort na zijn komst breekt de Sand Plague uit: een razendsnelle ziekte die de stad binnen uren kan uitroeien. Als enige overgebleven arts ligt de taak bij jou om een epidemie te bestrijden en zoveel mogelijk inwoners te redden.
Waar de eerste Pathologic hoog werd aangeslagen om zijn unieke sfeer en beklemmende spelbeleving, en deel twee gemengde reacties kreeg, probeert deel drie diezelfde intensiteit terug te brengen. De makers blijven trouw aan hun visie: games niet per se leuk maken, maar als ervaring opbouwen. Dat levert interessante ideeën op, maar ook frustrerende uitwerkingen.
Centraal in Pathologic 3 staan drie ‘health’-meters: lichamelijke gezondheid, en twee tegengestelde gemoedstoestanden — apathie (depressie) en mania (manisch). Apathie verkleurt de wereld naar een traag, zwart-wit universum en kan leiden tot zelfdoding; mania maakt je hyper en sneller, maar slurpt levenspunten op als het te ver doorschiet. Die balans constant bewaren is de kern van de gameplay en levert in theorie fascinerende keuzes op. In de praktijk blijkt het systeem echter onvoorspelbaar: gesprekken en keuzeopties verschuiven je mentale staat op manieren die niet altijd logisch aanvoelen, waardoor je soms onverwacht sterft. De speler heeft daardoor vaak het gevoel de ontwikkelaarscode te moeten raden in plaats van in Daniils hoofd te kruipen.
De opbouw van de game is bovendien traag: pas na ruim zes uur wordt duidelijk wat er van je verwacht wordt en hoe de mechanieken samenwerken. De wereldpresentatie voelt technisch gedateerd (grafisch en fysica-gewijs vergelijken recensenten het met de PlayStation-3-era), maar de grimmige sfeer en de dialogische toon blijven sterk aanwezig. De horrorcomponent — mistige, besmette zones met miasma en een achtervolgend monster — overtuigt minder; de manische modus werkt vaak als makkelijke ontsnappingsknop en haalt spanning weg.
Een van de beter uitgewerkte systemen is het dagentijdmechanisme: je begint op dag één en springt al snel naar dag vijf, het breekpunt waarop de stad kan worden verloren door eerdere beslissingen. Je kunt terugreizen naar eerdere dagen om keuzes te veranderen en gevolgen te onderzoeken, wat veel herhalingswaarde en narratieve diepgang biedt. De save-mechaniek is echter eigenaardig: om terug te keren nadat je sterft heb je Mercury nodig, gevonden in spiegels die je stuk moet slaan; zonder voldoende spiegels kun je ‘permanent’ buiten de mogelijkheid van terugkeren vallen, mogelijk met de noodzaak de lange introductie opnieuw te doorlopen.
Eindoordeel: Pathologic 3 is een interessante, soms briljante mix van narratieve ambitie en riskante mechanieken. Voor spelers die houden van zware, experimentele games met veel systemen om te balanceren, biedt het veel materiaal om in te graven. Maar door onvoorspelbare mentale-gezondheidsreacties, verouderde presentatie en een wankele gameplaybalans voelt de ervaring vaak instabiel en frustrerend. Het kaartenhuis van ideeën staat overeind, maar schudt constant — daardoor blijft de magie van het origineel slechts sporadisch terugkomen.