PILE OF SHAME | 25. Middle-Earth: Shadow of Mordor (2014)
In dit artikel:
Uberkamper beschrijft zijn poging om eindelijk zijn stapel ongespeelde games te verkleinen en gebruikt dat als aanleiding voor een bespreking van Middle‑Earth: Shadow of Mordor (2014). Hij plaatst het spel in historische context: Tolkien publiceerde het slot van The Lord of the Rings in 1955, Peter Jackson bracht de boeken filmisch tot leven vanaf 2001, en die films hebben sindsdien sterk bepaald hoe het publiek Midden‑Aarde visualiseert. Shadow of Mordor sluit visueel aan bij die filmtraditie, wat het spel snel herkenbaar maakt voor moderne spelers.
Belangrijker dan de esthetiek is volgens Uberkamper de narratieve koers van het spel. Shadow of Mordor vertelt een nieuw, origineel verhaal dat buiten de geschreven canon van Tolkien valt. Het protagonist Talion, een menselijke bewaker van de Zwarte Poort, en de geest van de elfen‑smeden Celebrimbor vormen een wraakduo nadat Talion en zijn gezin gruwelijk werden gedood. De samenwerking resulteert in een mechaniek waarbij vijandelijke kapiteins en keurvorsten worden gebrandmerkt en onderworpen, waardoor Talion zijn wil op Mordor kan projecteren.
Die premisse botst wezenlijk met de thematiek van Tolkien. Waar Tolkien in zijn mythologie inzet op verleiding, corruptie, vrije keuze en uiteindelijk genade — met kleine, zwakke figuren die door hun onbaatzuchtigheid een grotere redding mogelijk maken — kiest Shadow of Mordor voor een protagonist die geweld en overheersing inzet en stap voor stap moreel vervalt. Orks en Uruks krijgen wel persoonlijkheden en unieke rollen, maar blijven in het spel grotendeels ongenadig en uitgesloten van verlossing; hun tragiek wordt niet tegemoetgetreden met compassie, wat in Tolkiens werk veel centraler staat. Door het kwaad met zijn eigen middelen te bestrijden raken Talion en Celebrimbor zelf in het morele verderf, iets wat in Tolkiens raamwerk moeilijk te verenigen is.
Als spel werkt Shadow of Mordor echter uitstekend. Het beroemdste onderdeel is het Nemesis‑systeem: vijanden krijgen individuele kenmerken, rivaliteiten en herinneringen aan ontmoetingen met de speler, wat gevechten persoonlijker en dynamischer maakt. De mogelijkheid om kapiteins te brandmerken en het slagveld naar eigen hand te zetten levert bevredigende, soms zelfs theatrale wraakfantasieën op. Kritieken betreffen vooral de soms overdreven respawns, massa’s tegenstanders tegelijk en het onvermijdelijke tragische einde dat weinig ruimte laat voor heroïsche verlossing.
Kortom: Shadow of Mordor is een innovatief en plezierig actiegame dat de speler veel macht en voldoening geeft, maar narratief fundamenteel afwijkt van Tolkiens morele en mythische uitgangspunten. Voor gamers die genieten van emergente vijandelijke relaties en brute dominantie is het een aanrader; voor puristen van Tolkien is het thematisch problematisch.
Pro: Nemesis‑systeem; goed uitgewerkte kapiteins; verslavend brandmerken en machtsfantasie.
Contra: moreel verval van de held en on‑Tolkiaanse thematiek; soms té veel tegenstanders en harde respawns.