Pluribus van Breaking Bad-maker plaatst menselijk drama boven mystiek
In dit artikel:
Let op: bevat spoilers voor de eerste afleveringen. Pluribus, de nieuwe serie van Vince Gilligan op Apple TV, begon vorige week en laat meteen zien waarom de maker van Breaking Bad en Better Call Saul vertrouwen geniet: het uitgangspunt is vreemd, de uitvoering zorgvuldig en de focus vooral menselijk.
De premisse wordt in de eerste afleveringen snel uitgelegd: astronomen ontdekken een patroon in het heelal dat zich vertaalt naar een code voor een synthetisch middel. Door een ongeluk in een lab raakt dat middel “buitenwereld” en besmet bijna de hele mensheid. Het gevolg: individuele bewustzijnen smelten samen tot één collectief denkend organisme, waardoor autonomie en eigen identiteit grotendeels verdwijnen. In plaats van een traag opgebouwde mystery box maakt Gilligan van het mysterie meteen een vastgesteld feit en gebruikt hij die situatie als motor voor karakterdrama — een omgekeerde aanpak die meer vragen oproept over menselijk gedrag dan over herkomst van de anomalie.
Rhea Seehorn speelt Carol, een schrijfster die tot de weinigen behoort die immuun lijken voor de “infectie”. Zij fungeert als moreel kompas in een wereld die zich in snel tempo aanpast aan het collectief. De serie onderzoekt onder meer de ethiek van invloed en keuzevrijheid: het collectieve brein beweert het welzijn van weinigen met vrije wil te willen verbeteren, maar die belofte wordt door individuen anders ingevuld — denk aan een man die Air Force One opeist en zich omringt met volgzame schoonheden. Carolzelf worstelt ook met dilemma’s: ze probeert de vrije wil te beschermen, maar raakt tegelijk emotioneel verwikkeld met een door het collectief toegewezen begeleidster, waarvan de handelingen in wezen door anderen bepaald worden.
Pluribus leunt duidelijk op Gilligans sterkte: een langzaam opgebouwde, karaktergedreven spanningsopbouw waarin mysterieuze omstandigheden een kapstok vormen om menselijk gedrag te ontleden — vergelijkbaar met hoe The Leftovers het onopgeloste centrale raadsel gebruikte om personages te onderzoeken, of hoe Gilligan emoties en langzame payoff hanteert in zijn eerdere werk. Visueel en regiegewijs oogt de serie verzorgd; Apple publiceerde de eerste drie afleveringen en plaatst wekelijks een nieuwe aflevering op vrijdag. Er is inmiddels al een tweede seizoen besteld.
Kortom: Pluribus zet niet primair in op het oplossen van het mysterie, maar gebruikt de setting om morele kwesties, machtsmisbruik en de fragiliteit van individuele vrijheid bloot te leggen. Voor wie Gilligans interesse in langzame, diep menselijke verhalen waardeert, belooft het een boeiende serie te worden.