Pragmata | REVIEW
In dit artikel:
Capcom’s langverwachte Pragmata is na jaren van speculatie en uitstel eindelijk speelbaar en presenteert zich als een eigenzinnige, soms ongrijpbare sci-fi-ervaring. Je belandt in een futuristische wereld waarin technologie en kunstmatige intelligentie het dagelijks leven bepalen. De speler volgt astronaut Hugh Williams en een mysterieus meisje, Diana, wiens bijzondere gaven en band met de technologie de kern van het verhaal vormen.
In plaats van direct met spectaculaire actie of grote plotwendingen te komen, kiest Pragmata voor een langzaam opgebouwde sfeer. Verlaten ruimtes, strakke, bijna steriele architectuur en stilte creëren een onaangename maar intrigerende toon. De relatie tussen Hugh en Diana wordt stap voor stap opgebouwd via kleine dialogen en stiltes, waardoor hun emotionele verbinding organisch aanvoelt en later in het verhaal enkele treffende momenten oplevert.
Gameplay probeert meerdere dingen tegelijk: het is een third-person actiongame waarin Diana een cruciale rol speelt als hacker en systeemmanipulator. Gevechten vereisen vaak dat je eerst systemen uitschakelt of hacks uitvoert voordat je echt schade kunt toebrengen, wat actie met puzzelachtige elementen verweeft. Dat werkt doorgaans soepel en zorgt voor afwisseling, maar de eerste uren kunnen onwennig aanvoelen omdat sommige mechanieken laat worden geïntroduceerd en niet alle combinaties van puzzel en actie even goed aansluiten. Op momenten dat het tempo moet toenemen, wringen bepaalde systemen soms met elkaar.
Waar Pragmata echt uitblinkt is presentatie. Visueel is de game indrukwekkend — belichting, reflecties en animaties, met name op PlayStation 5, laten Capcoms technische kunde zien. De art direction kiest voor een sobere, koele esthetiek in plaats van uitbundige kleuren, wat de isolerende sfeer versterkt. Ook het geluid werkt doeltreffend: stilte en subtiele sfeermuziek dragen bij aan de beleving, terwijl gevechten worden ondersteund door krachtige sounddesign-elementen die wapen- en technologische effecten geloofwaardig maken.
Capcom laat veel aan de speler om zelf verbanden te leggen; de wereld en het verhaal worden niet tot in detail verklaard. Dat draagt bij aan de mysterie, maar betekent ook dat sommige vragen onbeantwoord blijven en bepaalde personages oppervlakkig blijven. Verder voelt de koppeling tussen gameplay en verhaal niet altijd natuurlijk — sommige actiesecties lijken meer bedoeld als variatie dan als organisch onderdeel van de narratieve lijn.
Een belangrijk pluspunt is dat Pragmata geen kunstmatig opgeblazen openwereldervaring nastreeft. Het richt zich op een compacter, gefocust avontuur waarin sfeer, verhaallijn en gameplay centraal staan, wat de titel helpt zijn ritme te bewaren. De ambitie en het risico dat Capcom neemt om van bekende formules af te wijken, maken de game memorabel, ook al zijn niet alle keuzes even geslaagd.
Kortom: Pragmata is geen foutloze productie, maar wél een intrigerend experiment. De combinatie van sterke sfeer, indrukwekkende visuals en de emotionele kern tussen Hugh en Diana maakt het de moeite waard om door te spelen, zelfs wanneer sommige gameplay-elementen niet helemaal soepel vallen of verhaallijnen fragmentarisch blijven. Het is een titel die durft te gokken op eigenheid — en juist daardoor de moeite waard is om te ervaren.