Pragmata Review - "Zó goed dat je hem eigenlijk niet weg wilt leggen"

In dit artikel:

Pragmata verrast als een shooter die wél durft te variëren: in plaats van veilig te teren op beproefde formules combineert de game vloeiende movement, nauw schieten en een uniek hack-systeem dat centraal staat in elk gevecht. Je speelt als Hugh, die naar de maan reist om de Cradle te onderhouden — een installatie die het mineraal Lunafilament wint voor een gigantische 3D-printer. Zodra hij arriveert loopt alles uit de hand; de printer produceert agressieve robots en Hugh kruist het pad van Diana, een android die snel cruciaal wordt voor het verloop van het verhaal. Het verhaal onderhoudt, maar mist diepte: Hugh blijft wat vlak en zijn motivatie komt niet sterk over.

De echte kracht van Pragmata zit in de combatloop. Hacken gebeurt via de controller: knoppen corresponderen met richtingen op een hackveld, en vijanden worden pas echt kwetsbaar nadat Diana een zwakke plek heeft blootgelegd. Dat creëert een ritme van ontwijken, hacken in beweging en snel gerichte aanvallen. Met Lim verbeter je wapens en ontsluit je nieuwe hack-vaardigheden voor Diana; nodes bieden tijdelijke voordelen maar breken snel, waardoor je constant moet wisselen en verzamelen. Hughs pak kent ook upgrades die je speelstijl concreet beïnvloeden.

Gevechten voelen als chaotische puzzels die je onder tijdsdruk oplost — vooral bossfights zijn groots en adrenalinerijk. Tussendoor brengen Diana en rustmomenten verrassend veel karakter. Technisch oogt en loopt de game strak; in ongeveer vijftien uur bleef de ervaring stabiel. Met een adviesprijs van rond de vijftig euro biedt Pragmata een toegankelijke, vernieuwende shooter-ervaring met genoeg reden voor meerdere speelsessies.