Resident Evil Requiem | REVIEW
In dit artikel:
Resident Evil Requiem is de nieuwste hoofdgame van Capcom en presenteert zichzelf als een hybride tussen klassieke survivalhorror en hedendaagse actie. De game draait om twee speelbare protagonisten met duidelijke tegenstellingen: Grace Ashcroft, een jonge FBI-analist die juist bij stealth, zuinig middelengebruik en beklemmende spanning hoort, en serieveteraan Leon S. Kennedy, wiens hoofdstukken zich richten op snelle gevechten, tactisch schieten en het gevoel van controle tijdens chaotische confrontaties. Die wisselende perspectieven vormen de kern van de ervaring en bepalen zowel het ritme als de sfeer van het spel.
Verhaal en setting volgen de bekende Resident Evil-formule: geheimzinnige laboratoria, vervallen villa’s en langzaam onthulde complottwendingen. De afwisseling tussen Grace’ en Leon’s verhaallijnen houdt het narratief fris en onvoorspelbaar, maar zorgt er soms ook voor dat het geheel als twee naast elkaar geplaatste verhalen aanvoelt. Dat contrast vergroot de variatie, maar kan de verhaallijn accenten geven die lichte rommeligheid opleveren.
Gameplay is één van de sterkste punten. De delen met Grace dwingen tot bedachtzaamheid: hulpmiddelen zijn schaars, verkenning en planning zijn essentieel en elk gevecht kan zware consequenties hebben. De puzzels zijn slim verweven in de omgevingen en belonen aandachtig zoeken. Leon’s segmenten leggen juist de nadruk op reflexen, positionering en het uitspelen van vijandpatronen, waardoor deze gedeeltes aanvoelen als een dynamische actiefilm. Samen bieden die twee stijlen veel afwisseling; spelers moeten flexibel schakelen tussen overleven en frontale confrontatie, wat de replaywaarde verhoogt.
De omgevingen zijn zorgvuldig uitgewerkt en dragen sterk bij aan de sfeer: van smerige laboratoria tot vervallen kamers, waarbij belichting, schaduwwerking en geluid samenwerken om spanning op te bouwen. Verkenning betaalt zich uit doordat er tal van verborgen items en achtergrondinformatie zijn die zowel mechanisch voordeel bieden als het verhaal verdiepen. Visueel maakt Requiem indruk op moderne platforms met realistische belichting en gedetailleerde modellen, terwijl het audiowerk—van fluisterende voetstappen tot lage gegrommen—de immersie verder versterkt. De soundtrack ondersteunt scenes zonder opdringerig te worden en stilte wordt tactisch ingezet om angst op te bouwen.
Speeltijd varieert naar speelstijl: de hoofdlijn neemt ongeveer 15–20 uur in beslag, terwijl wie alles wil vinden en alle collectibles wil bemachtigen makkelijk 30–40 uur kan besteden. De grote hoeveelheid optionele content en verschillende aanpakken in gevechten nodigen uit tot meerdere doorlopen, waarbij elke sessie anders kan aanvoelen afhankelijk van de gekozen strategie.
Toch is Requiem niet zonder kanttekeningen. De overgang tussen Grace’ trage, nerveuze horror en Leon’s adrenalinegedreven actie kan soms te abrupt zijn, waardoor de flow wordt verstoord en het verhaal af en toe gefragmenteerd lijkt. Hoewel de game op veel fronten uitblinkt, zal hij sommige fans niet helemaal in het vaandel plaatsen naast absolute klassiekers als Resident Evil 4 of Resident Evil Village.
Concluderend: Resident Evil Requiem levert een overtuigende mix van nostalgie en vernieuwing. Capcom slaagt erin om zowel de spanning van klassieke survivalhorror als de voldoening van moderne actie-ervaringen te combineren, met sterke audiovisuele presentatie en veel inhoud voor spelers die willen doorgraven. De wisselende perspectieven en het tempo geven het spel een unieke dynamiek, al blijft de balans tussen de twee stijlen soms net iets te wankel om zonder meer als de beste in de serie te gelden. Voor liefhebbers van spanning en actie is het desalniettemin een aanrader.