Review: Agatha Christie's Seven Dials

In dit artikel:

Vanaf de eerste scène zet de Netflix-miniserie Agatha Christie’s Seven Dials een wereld neer van landhuisintriges, sluimerende geheimen en een mysterie dat langzaam opbloeit in de gangen van een Engels buitenhuis. De verfilming baseert zich op Christies The Seven Dials Mystery (1929), een van haar lichtere en minder strak geconstrueerde romans, en probeert die speelsheid te combineren met een meer hedendaagse, dramatische inslag.

Het verhaal begint met een uit de hand gelopen grap: vrienden zetten zeven wekkers naast het bed van Gerry Wade, die de volgende ochtend dood wordt aangetroffen en van wie één klok ontbreekt. Het symbool “Seven Dials” verschijnt als dreigende hint. Lady Eileen “Bundle” Brent, geen passieve aristocrate maar een nieuwsgierige en koppige jonge vrouw, neemt het onderzoek op zich. Deze protagonist, eerder bekend uit The Secret of Chimneys, wordt in de serie energiek en gelaagd neergezet door Mia McKenna‑Bruce, die veel van de productie draagt. Ook Helena Bonham Carter voegt excentrieke flair toe en Martin Freeman brengt als Superintendent Battle een beheerste tegenpool. De chemie binnen de cast en de plezierige dialogen behoren tot de sterkste punten van de serie.

Visueel en stijltechnisch zit het goed: fraaie decors, verzorgde kostuums en cinematografie creëren een overtuigende sfeer die nostalgie en moderniteit combineert. De makers verdiepten het plot door politieke elementen en extra emotionele lagen toe te voegen, een behoedzame modernisering die soms verfrissend werkt.

Toch wringt juist die ambitie. Waar een goede whodunit draait om subtiliteit en slim gedoseerde aanwijzingen, kiest deze adaptatie vaak voor te grove misleiding. Verdachten worden vanaf hun entree zo nadrukkelijk gepositioneerd dat echte verrassing uitblijft, en hints zijn vaak te spaarzaam of te onopvallend om het plezier van het meedenken te vergroten. De finale valt het zwaarst: de ontknoping voelt abrupt en onvoldoende opgebouwd, en een expliciete suggestie van een vervolg — iets wat Christie zelf niet schreef — verzwakt de netelige afronding van het oorspronkelijke, op zichzelf staande mysterie.

Kortom: Agatha Christie’s Seven Dials is visueel aantrekkelijk en wordt gedragen door sterk acteerwerk, maar mist de fijnzinnigheid en puzzelprecisie die liefhebbers van klassieke detectiveromans verwachten. Wie vooral geniet van sfeer, karakterspel en hoogwaardige productiebeelden zal zich prima vermaken; wie daarentegen hoopt op een subtiele, goed geconstrueerde whodunit om actief mee te denken, zal waarschijnlijk teleurgesteld raken.