Review: Backrooms

In dit artikel:

Kane Parsons, begonnen als 16‑jarige YouTuber met korte found‑footage horrorfilmpjes, kreeg van filmstudio A24 de kans zijn virale concept The Backrooms naar het grote doek te brengen. Parsons (nu 20) bouwt voort op het internet‑fenomeen: een eindeloze, door glitches en nostalgische details aangedreven doolhof van ruimtes — denk gele muren, zoemende tl‑lampen en plotselinge overgang naar verlaten zwembaden of kinderspeelkamers — dat bij kijkers een diep ongemak oproept.

De film volgt Clark, een meubelzaak‑eigenaar met relationele en financiële problemen. Na therapie ontdekt hij in de kelder van zijn winkel een doorgang naar de Backrooms en treft daar stapels van zijn eigen meubels aan. Uit angst en nieuwsgierigheid neemt hij twee werknemers mee, gewapend met een camera, om te bewijzen dat hij niet gek is. Het middenstuk, opgebouwd als found‑footage, is volgens de recensent het sterkste en meest beklemmende deel: de personages raken steeds dieper verstrikt en krijgen te maken met een angstaanjagende entiteit.

Visueel maakt de film indruk: veel van de Backrooms werden als fysieke sets opgebouwd, met minimaal CGI, waardoor de ruimtes bijna als een extra personage aanvoelen. De kleurstelling en stijl roepen een authentieke jaren‑90 sfeer op, terwijl de moderne filmkwaliteit intact blijft. De cast — met hoofdrollen van Chiwetel Ejiofor en Renate Reinsve — levert overtuigend acteerwerk, essentieel gezien het kleine ensemble en de focus op psychologische spanning.

Narratief houdt de film de mysterie‑lijn goed vast maar geeft voldoende uitleg voor nieuwkomers in het Backrooms‑universum. Tegen het einde neemt de spanning iets af, maar het geheel blijft een effectieve en onheilspellende bewerking die het potentieel van het oorspronkelijke internetidee volledig benut. Voor fans van A24‑horror biedt deze film minder surrealistische extremen dan eerdere producties als Hereditary of Midsommar, waardoor hij voor de recensent beter toegankelijk en beklemmender uitpakt.