Review: Blood of the Dawnwalker

In dit artikel:

Blood of the Dawnwalker van Rebel Wolves bouwt voort op de vrije aanpak van klassieke computer-RPG’s, met de vroege Fallout-games als belangrijke inspiratiebron. De speler krijgt dertig in-game dagen om zijn familie te redden uit de macht van een vampier. Hoe dat gebeurt, staat grotendeels vrij: Coen kan bondgenoten zoeken, handlangers uitschakelen of rechtstreeks het kasteel van de vampier aanvallen.

Elke betekenisvolle actie kost tijd. Een gesprek kan een uur duren en een missie meerdere uren, waardoor spelers voortdurend moeten bepalen welke vaardigheden, personages en problemen prioriteit krijgen. Het is onmogelijk om tijdens één speelronde alles te zien of iedereen te helpen. Gebeurtenissen gaan bovendien soms door zonder dat Coen ingrijpt: personages nemen eigen beslissingen, verhaallijnen veranderen en kansen kunnen verdwijnen. Ook kleine keuzes kunnen later grote gevolgen hebben, bijvoorbeeld wanneer een vergiftigingsplan een gevecht makkelijker maakt maar nieuwe problemen veroorzaakt.

De tijdsdruk geldt niet voor doelloos rondlopen, praten of verkennen. De klok loopt vooral tijdens acties met echte gevolgen, waarbij visuele en auditieve signalen duidelijk maken dat tijd wordt verbruikt. Daardoor voelt het systeem minder als een constante race en meer als een reeks bewuste afwegingen.

Coen beschikt over twee speelstijlen. Overdag gebruikt hij vooral zijn zwaard en hekserij, terwijl hij ’s nachts zijn vampierkrachten kan inzetten voor agressievere vaardigheden. Het dag-nachtritme heeft daardoor directe invloed op de manier waarop je speelt. Ook het gevechtssysteem wijkt enigszins af: met de linkerstick bepaal je de aanvals- of verdedigingsrichting, terwijl vijanden hetzelfde doen. Timing, observatie en het lezen van lichaamstaal zijn daardoor belangrijk bij blokkeren en counteren.

De game speelt zich af in een duistere versie van het veertiende-eeuwse Zuidoost-Europa tijdens de Zwarte Dood. Moerassen, bossen en ruïnes, gecombineerd met Slavische muziek en Oost-Europese architectuur, geven de wereld een sfeer die aan Gothic en The Witcher doet denken. Ondanks die invloeden probeert de game een eigen identiteit te behouden. Juist doordat niet alles beschikbaar is en de wereld niet op de speler wacht, wil Blood of the Dawnwalker keuzes betekenisvoller maken dan in veel moderne openwereld-RPG’s.