Review | Code Vein 2
In dit artikel:
Iets meer dan zes jaar na Code Vein verschijnt onverwacht een vervolg van Bandai Namco: Code Vein 2. Waar de eerste game zich langzaamaan tot een kleine cultfavoriet ontwikkelde door zijn anime‑stijl en bescheiden ambitie, kiest deel twee voor een grotere opzet — vooral een open wereld — duidelijk beïnvloed door het succes van Elden Ring. Die keuze blijkt zowel motor van ambitie als bron van veel problemen.
Wat en waar: Code Vein 2 verplaatst de serie naar een open wereld die vrij te verkennen is na een korte, compacte intro. Tegelijkertijd blijft het verhaal sterk lineair en introduceert het tijdreismechanieken: locaties kun je op verschillende momenten bezoeken, met elk een andere lay‑out en geopende paden. Dat levert interessante optionele routes en variatie in vijanden en bazen op, maar ook verwarring: je weet niet altijd wanneer je welke taak moet doen en veel vooruitgang voelde per ongeluk als ‘toevallig’ goed gedaan.
Combat en systemen: Het gevechtssysteem is grondig herzien en draait om zogenaamde Blood Codes — verwisselbare blauwdrukken die je stats en speelstijl bepalen. Door een Blood Code veel te gebruiken vergroot je er bekendheid mee en ontgrendel je verbeterde varianten. Daarnaast zijn er meerdere wapensoorten, speciale wapens met eigen parry-timings, uiteenlopende resources voor parries en speciale aanvallen, en een metgezel-NPC die je kunt laten vechten of die je “absorbeert” om jezelf te versterken. Nieuwe personages kun je vrijspelen als partners, maar opmerkelijk: coöp van het eerste deel ontbreekt nu.
Problemen: Al die systemen maken het vechten ingewikkeld en experimenteel; parry‑timings voelen inconsistent en de combinatie van uiteenlopende mechanieken zorgt ervoor dat de combat zelden echt soepel of vertrouwd aanvoelt. De open wereld zelf snijdt dieper: het is geen uitnodiging tot verkennen maar eerder een losse, grauwe omgeving die snel gedateerd oogt. Het beperkte budget is zichtbaar — de wereld mist detail, sfeer en beloningen die uitnodigen tot ontdekken; meer lineaire gedeelten werken doorgaans beter, maar krijgen door de open‑wereldopzet minder aandacht.
Stijl en identiteit: Visueel en qua toon schuift Code Vein 2 weg van de uitgesproken anime-esthetiek van het origineel naar een hybride tussen anime en realisme. Dat levert een grijzere, serieuzere uitstraling op, maar kost de kleurrijke eigenheid die het eerste deel zijn ‘ziel’ gaf. Het resultaat voelt generiek en minder karaktervol.
Waarom het tekortschiet: Door ambitieuze ontwerpkeuzes zonder bijpassende middelen en een overvloed aan halfverfijnde systemen oogt Code Vein 2 als een proof of concept in plaats van een afgerond vervolg. De game probeert veel, maar doet weinig met overtuiging: de combat is wisselvallig, de open wereld voegt weinig toe en de visuele identiteit is verzwakt.
Kortom: Code Vein 2 is een gewaagde, maar teleurstellende vervolgzet — ambitieus in idee, maar teleurstellend in uitvoering — die achterblijft bij wat FromSoftware en eerdere soulslikes laten zien en die niet goed weet wat zijn eigen kern moet zijn.