Review: Control Resonant - Remedy laat zijn bizarre kant opnieuw zien

In dit artikel:

Control Resonant is een ambitieus vervolg van Remedy Entertainment, de Finse studio achter Alan Wake en Control. In plaats van het Federal Bureau of Control staat dit keer een vervormd Manhattan centraal, waar gebouwen veranderen, zwaartekracht niet altijd werkt en de werkelijkheid voortdurend onzeker is. Dylan Faden neemt de rol van hoofdpersonage over van Jesse en gebruikt zijn vaardigheden om de surrealistische omgeving te verkennen en moeilijk bereikbare plekken te ontdekken.

De wereld is een van de sterkste onderdelen van de game. Remedy maakt van herkenbare straten en gebouwen een buitenaardse omgeving die niet alleen visueel indrukwekkend is, maar ook invloed heeft op het verkennen en oplossen van omgevingspuzzels. Dylans besturing voelt soepel en responsief aan. Tegelijkertijd zijn sommige gebieden leeg, liggen interessante locaties niet altijd logisch verspreid en is het door de vervormde omgeving soms lastig om de juiste route te vinden.

Het vechtsysteem is grondig aangepast. Dylan vecht meer op korte afstand, beschikt over een wapen met verschillende vormen en kan bovennatuurlijke krachten combineren met vaardigheden die verder ontwikkeld kunnen worden. Die opzet biedt ruimte voor uiteenlopende speelstijlen, maar de gevechten benutten dat potentieel niet altijd. Na verloop van tijd komen steeds dezelfde combinaties van aanvallen en ontwijken terug. Sommige vijanden kunnen bovendien veel schade verdragen, waardoor confrontaties repetitief worden en hun impact verliezen.

Ook het verhaal kiest een andere richting. Dylans verleden, zijn relatie met het FBC en de personages om hem heen staan centraal. Dat levert een interessant nieuw perspectief op het Control-universum op, maar de mysterieuze aantrekkingskracht van het eerste deel wordt niet voortdurend geëvenaard. De grotere wereld biedt veel mogelijkheden om het universum verder uit te werken, terwijl de mysteries en verhaallijn die kansen niet altijd volledig benutten.

De schaalvergroting heeft daarnaast gevolgen voor het tempo. Vrije verkenning kan leiden tot bijzondere locaties en interessante puzzels, maar langere tochten en terugkerende gevechten halen soms de vaart uit het avontuur. Spelers kunnen de moeilijkheid op onderdelen aanpassen, wat prettig is voor wie vooral voor het verhaal en de sfeer speelt.

Control Resonant laat zien dat Remedy nog altijd sterke, eigenzinnige ideeën heeft. Het vervormde Manhattan, de creatieve vormgeving en Dylans nieuwe vaardigheden geven het vervolg een duidelijk eigen gezicht. De uitvoering is echter wisselvallig: navigatie kan onduidelijk zijn, gevechten worden repetitief en het verhaal mist soms de scherpte en het mysterie van het origineel. Fans van de bizarre wereld en typische Remedy-sfeer zullen waarschijnlijk genoeg te ontdekken vinden, maar niet iedere vernieuwing is een verbetering.