Review | Forza Horizon 6
In dit artikel:
Playground Games keert na vijf jaar terug met Forza Horizon 6 en neemt spelers eindelijk mee naar Japan — een bestemming waar de community al sinds het begin van de serie om vroeg. De nieuwe editie behoudt de vertrouwde Horizon-formule: een open wereldfestival vol races, auto’s en muziek, maar zet die dit keer neer tegen een gevarieerd Japans decor, van Tokyo en Kyoto tot de besneeuwde bergen van Hokkaido.
De map beslaat alle herkenbare sferen van Japan binnen één grote kaart met 671 wegen. Tokyo City vormt het hoogtepunt met herkenbare plekken zoals Daikoku PA en een interpretatie van Tokyo Tower; Kyoto’s bamboebossen en landelijke touge-achtige wegen komen terug, en het noorden biedt off‑road- en sneeuwgebieden die een andere rijstijl vragen. Fans krijgen ook circuits — een langgewenste toevoeging — die duidelijk geïnspireerd zijn op banen als Nikko Circuit en Sportsland Yamanashi. Sommige routes lenen eerbetonen aan popcultuur (denk Initial D) en Forza‑klassiekers, al zijn de nieuwe touge‑events meer 1‑tegen‑1 sprints dan echte bergwegdrama’s.
Gameplaymatig kiest de serie voor een “back to the roots”-aanpak: je begint weer als toerist die zich moet bewijzen op het festival en werkt je op via reputatiebandjes. Dat voelt verfrissend en vertrouwd, maar de progressie verloopt hard en snel — binnen een paar races klim je al van het gele naar het blauwe bandje — waardoor de Japanse autoscène soms als bijzaak aanvoelt. Over het geheel mist de game bovendien echte innovatie; na vijf jaar verwachtte de reviewer meer originaliteit.
Twee nieuwe functies springen eruit. Langs wegen verschijnen nu willekeurige te koop zijnde auto’s (herkenbaar aan een groen icoon) — soms al gespec’te exemplaren die goedkoper zijn dan in de showroom en direct raceklaar. Daarnaast introduceert FH6 het “Estate”-gebied: een leeg stuk land dat je met een uitgebreide bouwtool kunt omvormen tot driftcircuits of meet‑upspots. Elke woning heeft ook een tentoonstellingsgarage om je collectie te showen. Beide functies bieden leuke mogelijkheden, maar de bouwtool vergt tijd en veel spelers zullen volgens de reviewer toch vooral op de circuits en open weg willen zitten.
Op het vlak van auto‑cultuur laat Forza Horizon 6 een dubbel beeld zien. Er zijn meer authentieke Japanse auto’s aanwezig — niet alleen iconische JDM‑legends maar ook alledaagse stadsauto’s die verrassend krachtig kunnen worden opgevoerd — en er zijn Quality‑of‑Life‑features zoals raamstickers. Tegelijk voelt customization incompleet: veel modellen hebben slechts één bodykit en kleinere, nichemerken ontbreken, waardoor de diepgang voor echte JDM‑liefhebbers beperkt is. Ook bij Barn Finds en de nieuwe Treasure Cars wordt niet volop ingezet op unieke Japanse klassiekers; de game serveert nog vaak Amerikaanse of Europese legendes waar juist Japanse rariteiten gewenst waren.
Conclusie: Forza Horizon 6 levert een prachtige, smaakvolle ode aan Japan met slimme ideeën en langverwachte toevoegingen zoals circuits en roadside car sales. Toch voelt de uitvoering op onderdelen slordig: te snelle progressie, beperkte customization en gemiste kansen om authentieke Japanse autogeschiedenis sterker te laten spreken. Een sterke setting en veel potentie, maar niet altijd maximaal benut.