Review: God of War: Sons of Sparta

In dit artikel:

Sony verraste na de laatste State of Play met een shadow drop: God of War: Sons of Sparta, een 2D pixelart Metroidvania ontwikkeld door Mega Cat Studios en uitgegeven door Sony (releasedatum 12 februari 2026, exclusief voor PlayStation 5). In plaats van de bekende godsdodende Kratos speel je een jonge soldaat in opleiding: het verhaal toont Kratos vóór zijn oorlog met de goden, terwijl hij samen met zijn broer Deimos op zoek gaat naar de verdwenen Spartaan Vasilis. Het avontuur wordt door Kratos verteld aan zijn dochter Calliope, en bevat meerdere ontmoetingen, tempels en een flinke dosis broederlijke humor.

Sons of Sparta is een sidescroller waarin je gebieden verkent, tools vindt om terug te keren naar eerder ontoegankelijke plekken en zo progressie boekt — typische Metroidvania-structuur. Het gevecht draait om zwaard, schild, ontwijken en pareren; pareren is cruciaal, want vijanden en tussenbazen bieden stevige tegenstand en sommige vijanden kunnen anderen genezen, wat encounters uitdagend maakt. Aanvallen zijn kleurgecodeerd (rode, gele, blauwe, paarse varianten), wat soms verwarrend wordt door combinaties, en je zult regelmatig het game-over scherm zien.

Technisch oogt de game verzorgd en speelt soepel, maar inhoudelijk mist hij de rauwe, spectaculaire actie die de serie reputatie gaf. Nieuwe vaardigheden voelen weinig onderscheidend en het verhaal blijft relatief oppervlakkig. Speeltijd bedraagt ongeveer twintig uur voor de hoofdplot, tot circa veertig uur voor completionists. Kort gezegd: een vermakelijke, stijlvolle pixelvariant die als tussendoortje voor de trilogy-remake werkt, maar te weinig toevoegt om echt als een volwaardige God of War-experience te voelen of het genre te vernieuwen.