Review: Greenland 2: Migration

In dit artikel:

Greenland 2: Migration bouwt verder op de rampenfilm Greenland (2020) en weet zich te ontworstelen aan het voorspelbare “cashgrab”-stigma: het vervolg pakt het verhaal op waar het ophield en zoekt een eigen toon. Direct vanaf de eerste scène dompelt de film je in een post-apocalyptische wereld na de inslag van talloze meteoren: stralingszones, nauwelijks vegetatie en schaarste aan zuurstof. John Garrity (Gerard Butler), zijn vrouw Allison (Morena Baccarin) en zoon Nathan verblijven aanvankelijk in een bunker op Groenland, maar die schuilplaats blijkt niet duurzaam; zodra die valt, begint hun tocht naar een nieuwe veilige plek.

De film houdt hoog tempo en een constante spanningsboog aan, met een mix van vijandige overlevenden en medestanders die laten zien hoe menselijkheid en wreedheid naast elkaar bestaan in crisistijden. Waar veel sequels het vooral van naam en bekende gezichten moeten hebben, levert Migration degelijke effecten en CGI die het scenario geloofwaardig ondersteunen zonder goedkoop over te komen. Daarmee past Greenland 2 in het lange rijtje populaire disaster movies—films die vooral bezoekers trekken met ingrijpende “wat als”-vernietiging en visueel spektakel—maar kiest het nadrukkelijk voor een intieme focus: een gewone vader die alles doet om zijn gezin veilig te houden, in plaats van een onkwetsbare held.

Gerard Butler levert opnieuw een toegankelijke, mensgerichte hoofdrol: geen superheld, maar een gebrekkige, vastberaden familieman, wat de emotionele inzet vergroot. Voor liefhebbers van het genre biedt Migration een onderhoudende, strak vertelde voortzetting die zowel visueel overtuigt als menselijk draagvlak behoudt.