Review: Mario Tennis Fever
In dit artikel:
Mario Tennis Fever is de nieuwste telg in de Mario Tennis‑serie en verschijnt voor de Nintendo Switch 2. Visueel is de titel een hoogtepunt: kleurrijke, gedetailleerde banen, vloeiende animaties en slimme karakteranpassingen (zoals een Goomba die zijn racket in de mond houdt) benutten de kracht van de nieuwe hardware en geven de game veel persoonlijkheid. De tussenfilmpjes in de Avontuur‑modus ogen bijna als korte animatiefilms.
Wie echter de gameplay ervaart, merkt snel dat de balans tussen toegankelijkheid en diepgang zoek is. Basisregels zoals topspin, slice, lob en flat zijn aanwezig, plus nieuw voetenwerk, maar veel van het technisch vakmanschap uit eerdere delen ontbreekt. Slagen worden zo sterk gecorrigeerd dat aces bijna onmogelijk zijn en uit‑slaan zeldzaam wordt. Daardoor valt het risico‑en‑beloningsprincipe weg: nauwkeurige timing en precieze plaatsing leveren nauwelijks de voldoening op die je van moderne sportgames verwacht. Rally’s voelen voorspelbaar en de spanning van competitief spel blijft uit.
De Avontuur‑modus is sfeervol en charmant — Mario en vrienden zijn in baby’s veranderd en moeten monsters verslaan — en bevat minigames, quizmomenten en een systeem van vrij te spelen rackets. Toch is de progressie erg lineair en oppervlakkig: minigames speel je één keer, je krijgt upgrades en je schuift door; herhalen geeft weinig extra beloning of oefenkansen. Het avontuur werkt daardoor meer als een uitgebreide tutorial dan als een volwaardige singleplayerervaring waarin je technieken verfijnt of keuzes maakt in ontwikkeling.
Andere singleplayeropties laten slimme ideeën zien maar missen vaak finesse. Missietorens (uitdagende ladder‑achtige runs) hebben een goed concept maar te makkelijke uitdagingen; Toernooien missen de intensiteit van voorgaande afleveringen; Speciale Regels bezorgen grappige momenten maar voelen gimmicky. Dynamische Duels, waarin je het racket fysiek beweegt met de Joy‑Con, reageren verrassend goed, maar ook daar wordt de spanning ondermijnd door de vergevingsgezinde onderliggende mechanieken.
Multiplayer werkt soepel: lokaal kunnen vier spelers zonder merkbare vertraging spelen, en online zijn zowel singles als doubles mogelijk. Gamesharing voor vrienden met een Switch 2 is een prettige toevoeging die het samen spelen laagdrempelig maakt. Voor casual en sociale sessies is dit waarschijnlijk de leukste ervaring die de game biedt. Voor serieuze, competitieve spelers echter zal de beperkte technische diepgang en het gebrek aan straf voor fouten teleurstellen.
Kortom: Mario Tennis Fever laat visueel en thematisch zien dat Nintendo creatief blijft met zijn cast en de Switch 2‑hardware, maar ruilt veel van de vaardigheidsmatige subtiliteit van eerdere titels in voor een extreem toegankelijke speelervaring. Geschikt voor gezinnen en informele spelmomenten; minder geschikt voor wie precisie, risico en intense competitie zoekt.