Review: MIO: Memories in Orbit
In dit artikel:
Indie-Metroidvania’s staan al lang in de belangstelling, maar titels als Hollow Knight gaven het genre een nieuwe impuls. Mio: Memories in Orbit past netjes in die stroming: je bestuurt Mio, een kleine robot aan boord van een gigantisch, langzaam vergaan ruimteschip, en moet samen met andere robots op zoek naar artefacten die hun bestaan moeten veiligstellen. Het verhaal blijft grotendeels fragmentarisch en mysterieus tot de postgame, waardoor spelers zelf verbanden moeten leggen — een vertelstijl die fans van Hollow Knight en Souls waarderen.
De eerste twee derde van de game werkt bijna vlekkeloos. Verkennen verloopt vlot, encounters en bazen zitten qua moeilijkheid perfect in de ‘sweet spot’ — vaker mislukken is normaal, maar meestal niet frustrerend lang. Als een uitdaging even te hard blijkt, biedt het ontwerp vaak alternatieve routes met nieuwe upgrades of uitrusting, waardoor vastlopen zelden definitief is. Mio blinkt ook uit in toegankelijkheid: opties zoals vijanden die pas aanvallen nadat jij het doet, bazen die minder levens krijgen na iedere mislukte poging, en een tijdelijk schild als je even stilstaat, maken de game veel toegankelijker zonder het spel te verwateren.
Helaas breekt ergens een abrupte moeilijkheidspiek de flow. Uit het niets veranderen de niveaus in strakke, weinig vergevingsgezinde platformsecties — vaak zonder gunstige checkpoints en vol onzichtbare ‘gotchas’ — en worden bazen langer en meerdelig. Waar de game eerder een evenwichtige uitdaging bood, voelt het hier meer als een uitputtingsslag, met herhaalde lange runs die oude-school frustratie oproepen. Zelfs de slimme toegankelijkheidsopties lijken in deze fase weinig soelaas te bieden.
Mechanisch heeft Mio veel charme: inventieve vaardigheden (zoals met tentakels aan muren en plafonds klimmen) worden goed benut in zowel combat als platforming, hoewel sommige acties wat onnauwkeurig aanvoelen. Na de pittige confrontaties keert de verkenningsdrang terug: vlak voor of na de eindbaas ontsluiten zich weer veel upgrades, geheimen en lore-teksten. De basisrun duurt ongeveer tien uur, met grofweg evenveel extra uren voor wie alles wil ontdekken.
Kortom: Mio is een sterke, vaak inspirerende Metroidvania met uitstekende toegankelijkheidsopties en creatieve mechanics, maar een ongelukkige, harde moeilijkheidspiek die de ervaring voor sommige spelers kan bederven. Fans van het genre zullen er veel aan hebben, mits ze bereid zijn die lastige middenfase te doorstaan.