Review | Mistfall Hunter

In dit artikel:

Mistfall Hunter combineert dark fantasy met Noorse invloeden en extraction-gameplay. Als Gyldhunter trekt de speler alleen of met maximaal twee anderen twee maps in om quests te voltooien, loot te verzamelen en map-events of PvP-gevechten aan te gaan. Sterven betekent dat de verzamelde uitrusting verloren gaat, waardoor iedere run spanning krijgt.

De wereld, monsterontwerpen en armor zien er sterk uit en de duistere sprookjessfeer is een van de grootste pluspunten. Ook de classes bieden variatie en genoeg ruimte voor verschillende builds. Het verhaal en de lore blijven echter onderontwikkeld. Door het wisselende mapontwerp en de beperkte tijd tijdens runs voelt de wereld minder uitnodigend aan dan in veel soulslike games, terwijl personages geregeld herkenbare elementen uit andere titels overnemen.

De grootste problemen zitten in de besturing en gevechten. Ontwijken voelt onbetrouwbaar, omdat de zogenaamde iframes per situatie willekeurig lijken te werken. Daardoor zijn confrontaties geregeld frustrerend, zeker in een game waarin timing en positionering essentieel zijn. De PvPvE-opzet kan met vrienden voor chaotische en leuke momenten zorgen, maar gevechten voelen ook vaak oneerlijk door latency of grote verschillen in uitrusting. De tweede map biedt wel een stevige uitdaging voor ervaren spelers, terwijl nieuwe gear relatief snel opnieuw te verkrijgen is.

Visueel maakt Mistfall Hunter een goede indruk dankzij de artdirection. Op de PS5 Pro zijn de prestaties over het algemeen prima, al komen pop-ins en grafische fouten voor. Met slechts twee maps is de hoeveelheid content bij de release bovendien beperkt.

De game heeft daarmee een aantrekkelijke basis, maar wordt afgeremd door stijve controls, twijfelachtige ontwijkmechanieken, technische problemen en matige multiplayer. De reviewer verwacht dat Mistfall Hunter pas na meerdere updates volledig tot zijn recht kan komen en vreest dat de titel tussen sterkere releases en een tanend extraction-genre ondersneeuwt.