REVIEW | My Hero Academia: All's Justice voelt groter dan het eigenlijk is

In dit artikel:

Na zes jaar stilte keert de My Hero Academia-gameserie terug met All’s Justice — gepositioneerd als zowel finale van de populaire anime als een doorontwikkeling van de One’s Justice-formule. De game richt zich duidelijk op fans: veel spektakel, een groter rooster en toegankelijke arena-battles, maar met wisselend resultaat; ambitie en afwerking lopen niet altijd synchroon.

Direct bij de start is duidelijk wat de toon is: bombastische instapgevechten en weinig geduld voor tutorial-geduld. All’s Justice wil vooral showen welke helden en schurken je tegen elkaar kunt zetten, niet per se spelers tot technische experts vormen. Dat maakt het spel laagdrempelig en entertainend, maar na zes jaar verwacht je ook substantiële vernieuwing — en die is er deels, met telkens weer “maar”-puntjes.

Een opvallende verandering is de hub: in plaats van traditionele menu’s loop je rond in een stadsplein dat aan een online lobby doet denken. NPC’s, kleine zijopdrachten en herkenbare gezichten zorgen voor sfeer, maar de omgeving voelt vaak te gefixeerd en niet echt open. Onzichtbare grenzen en decoratieve trappen breken de illusie; gelukkig kun je via een smartphone-menu snel naar de normale modes springen, wat je al snel doet.

Singleplayer Story Mode behandelt het eindconflict van de anime en wisselt tussen animefragmenten, cutscenes en helaas soms nogal statische pan-and-zoom-beelden — op cruciale momenten voelt het daardoor meer als een slideshow dan als een emotionele climax. Dialogen lopen bovendien door tijdens gevechten, waardoor je makkelijk belangrijke tekst mist. Toch zijn er scènes die fans zullen waarderen omdat ze precies de juiste momenten recreëren.

De echte ster van de singleplayer is Team-Up Mission. Die mode combineert verkenning, taken, resource-management en inzet van sidekicks, en maakt slim gebruik van personagespecifieke bewegingen (bijv. verticale verplaatsing of glijden). Het breekt de vechtflow op een prettige manier en nodigt uit tot “nog één missie”-spel. Extra modi zoals Character Memory en Archive Battle zijn leuk als toetje, maar niet essentieel.

De unlock-structuur voelt opnieuw grotendeels cosmetisch, en een deel van de outfits zit al direct achter een betaalmuur (20 kostuums voor €19,99 bij launch), wat teleurstelt.

Mechanisch blijft het vertrouwde drieknoppen-systeem met quirk-attacks en een steen-papier-schaarlogica. De grootste stap vooruit is echte 3v3-actie in plaats van één hoofdrol met assists; dat maakt teamdenken en tag-strategie relevanter. Besturing is eenvoudig maar uitgebreider, met opties om automatische hulp uit te zetten voor meer controle.

Grootste zwakte: arena’s. Interactie en destructie zijn grotendeels verwijderd, de speelruimtes voelen krap door forcefields en er zijn maar negen arena’s die vaak op hetzelfde puinthema leunen — daarmee verliest de game iets van zijn eerder over-the-top identiteit. Audiovisueel oogt en klinkt het wel degelijk: strakke animaties, krachtige effecten en passende muziek; de Japanse en Engelse stemmen zijn aanwezig, al is de Engelse dub wisselvallig en blijven sommige audio-elementen in het Engels hangen.

Kort: All’s Justice is een uitbundige, fansgerichte arena-brawler met slimme nieuwe ideeën (vooral Team-Up Mission en echte 3v3), maar de presentatie en omgevingsdesign houden het resultaat terug. Voor liefhebbers van de franchise is er veel plezier te halen; wie meer verfijning of competitieve diepgang zoekt, zal teleurgesteld raken.