Review | Neverness to Everness (NTE)
In dit artikel:
Neverness to Everness (NTE), voor het eerst getoond op Gamescom vorig jaar, is een open‑world “gacha” animegame die een urban straat‑esthetiek combineert met magische krachten, supercars en veel stijl. In een mash‑up van slice‑of‑life en actie speel je als onderdeel van een team anomaly‑hunters die een Japanse metropool — geïnspireerd op plekken als Tokyo, Kyoto en Osaka — veilig moeten stellen door vreemde verschijnselen en vijanden op te lossen. De wereld is groot en interactief: je kunt gebouwen betreden, dates hebben, je appartement inrichten, bioscoopbezoeken doen, geheime baasgevechten ontdekken en deelnemen aan races en overvallen.
Verhaal en personages zijn rijk aan content maar niet altijd helder gepaced. De narratieve opzet bevat veel humor en leuke character beats, maar mist een duidelijk overkoepelend doel en voelt af en toe onsamenhangend. De dialogen en karakterinteracties werken vaak wel, maar aanvullende story‑updates lijken nodig om de plot dwingender te maken en de pacing te verbeteren.
Gameplay draait om vloeiende, toegankelijke combat ontworpen met mobiel gebruik in gedachten: eenvoudige inputs met veel nadruk op timing, resource‑management en het wisselen tussen personages tijdens gevechten. De kernbewegingen zijn satisfying, al kan combat op den duur repetitief aanvoelen door beperkte opties. Teamopbouw speelt een grote rol: personages hebben verschillende rollen (support, damage, tank) en elementen vormen een keten waarbij synergie aanzienlijke boosts kan opleveren. Het gear‑systeem wijkt af van traditionele loot: uitrusting en perks worden verkregen via een mix‑and‑match CD‑systeem en een GameBoy‑achtige Tetris‑mechaniek, wat creatief maar onconventioneel is.
Naast de hoofd- en nevenverhalen bevat NTE een “city builder”-achtig begeleidingssysteem dat spelers stapsgewijs introduceert in minigames, bedrijfjes en activiteiten zoals cafés runnen, drifteraces of heists. Dat geeft structuur in een anders chaotische sandbox en biedt constante beloningen (geld, materialen, levels). Toch ontbreekt het aan een groter, lange termijn‑doel dat spelers bindt: de reviewer wilde na een week al meer story‑content en nieuwe banners.
Visueel en qua stijl scoort NTE hoog: de anime‑graphics wisselen soepel tussen 3D‑animatie, tekenstijlen en felle neonkleuren, met opvallende characterdesigns en over‑de‑top movesets die doen denken aan de presentatie van Persona‑titels. Technisch laat de game echter steken vallen: framedrops, storende pop‑ins en onhandige menu‑navigatie ondermijnen de ervaring op meerdere platformen.
Op het gebied van monetisatie onderscheidt NTE zich positief: de gacha wordt door de reviewer als eerlijk beoordeeld. De game is niet pay‑to‑win en je kunt hoog‑rank personages vrij snel vrijspelen zonder geld uit te geven — in het reviewexemplaar waren alle S‑rank personages binnen circa 20 uur verkregen door te spelen en resources te vergaren.
Eindoordeel: NTE is een visueel indrukwekkende, genereuze en veelzijdige gacha‑open‑world met veel systemen die goed uitgewerkt zijn en voor langdurige bezigheid zorgen. De belangrijkste verbeterpunten zijn technische stabiliteit en het toevoegen van meer samenhangende, langetermijndoelen in de verhaallijn. Ondanks die kanttekeningen wordt de game aanbevolen voor wie stijl, vrije exploratie en character‑collecting waardeert.