Review | Nioh 3
In dit artikel:
Zes jaar na Nioh 2 levert Team Ninja met Nioh 3 een opvallende koerswijziging: de actie-RPG behoudt veel van zijn vertrouwde, harde fundamenten, maar zet tegelijk stappen richting toegankelijkheid en een ruimere wereldstructuur. De game speelt zich opnieuw af in een door yokai geteisterd feodaal Japan, maar presenteert die wereld nu als drie groter uitgewerkte open gebieden met vertakkende, grotendeels lineaire paden — een semi-open wereld die oude korte, hergebruikte missies vervangt door logisch verbonden locaties.
Speelbaar zijn twee gedaanten die wezenlijk anders aanvoelen: de bekende samurai (vrij trouw aan Nioh 2) en een nieuwe ninja. Beide vormen deel je één personage en dezelfde statistieken en levelprogressie; uitrusting en wapens zijn per gedaante uniek. De ninja fungeert als snelle, kwetsbaardere dader zonder stances of ki-pulse, maar met hoge rugaanvals-schade en een vereenvoudigd ninjutsu-systeem (werpsterren, bommen, elementaire tools). De samurai behoudt de diepere, stance-gebaseerde combat van eerdere titels. Met één druk op de knop wissel je tussen beide speelwijzen, wat dynamische keuzes in gevechten mogelijk maakt.
Veel kernsystemen uit de serie zijn ongewijzigd: burst-counter, Ki-pulse, stance-mechaniek, yokai-vormen, kodama en een overvloed aan uitrusting. Team Ninja heeft deze mechanieken behouden en verfijnd, terwijl sommige complexiteiten zijn vereenvoudigd — mede door de ninja-optie — waardoor instappen voor nieuwkomers toegankelijker voelt. Die toegankelijkheid wordt versterkt door de open gebieden: je kunt veel content vooraf uitspelen en zo overlevelen voor grotere baasgevechten. Dat zorgt ervoor dat de eerste encounters relatief soepel verlopen vergeleken met de meedogenloze leercurve van eerdere Nioh-delen; de echte harde uitdaging verschuift daardoor meer naar New Game Plus.
De semi-open wereld introduceert ook nieuwe zij-inhoud, de zogenoemde Myths: opzichzelfstaande, kwalitatieve optionele missies met eigen verhaallijnen en unieke bazen. Deze aanpak vermijdt overbodige fetch-quests en zorgt voor betekenisvolle zijactiviteiten, naast de vertrouwde openwereld-ingrediënten zoals verborgen schatten, vijandelijke kampen en kodama’s. In combinatie leveren de omgevingen — van kustkastelen en bossen tot bergpassen en kleine dorpen — een coherenter en gevarieerder beeld van de setting dan in voorgaande, sterk hergebruikte levels.
Coöperatieve play is uitgebreid: de open wereld is volledig in co-op te verkennen, met dezelfde host/guest-regels als voorheen (gasten krijgen amrita en loot, maar geen verhaalvoortgang). De eenvoudiger instap en de mogelijkheid om spelvoortgang flexibeler aan te pakken maken Nioh 3 aantrekkelijk voor nieuwe spelers, terwijl serieveteraanen vooral in latere speelfases en NG+ de diepe uitdaging blijven vinden.
Eindoordeel: Nioh 3 is een geslaagde evolutie die trouw blijft aan de identiteit van de franchise maar ook durft te vernieuwen. De semi-open wereld en de tweevoudige speelstijlen bieden variatie en verfrissing, en maken het de meest toegankelijke Nioh tot nu toe zonder de kernmechanica te verloochenen. Wie de klassieke, meedogenloze Nioh-ervaring zoekt, vindt die nog steeds — maar later in het spel; nieuwkomers krijgen een zachtere, meer geleidelijke kennismaking.