Review: Octopath Traveler 0 biedt macabere gezelligheid
In dit artikel:
Square Enix en DokiDoki Groove Works leveren met Octopath Traveler 0 (Zero) een verrassend en volwassen prequel af die de formule van de serie heruitvindt. In plaats van acht losse protagonistverhalen zoals in de eerdere delen, begint Zero in het kleine dorp Wishvale waar een groep jongeren opgroeit met grote dromen. Die toekomst wordt ruw ontnomen wanneer een autoritaire bende het dorp overneemt, gebouwen verwoest en veel bewoners vermoordt of verstrooit. Een handvol overlevenden leidt daarna een nomadisch bestaan, om uiteindelijk terug te keren en Wishvale vanaf nul weer op te bouwen. Die wederopbouw en de verwerking van collectief trauma vormen het hart van het spel.
Thematisch is Zero donker en ontroerend: macht, verlies, solidariteit en gekozen familie spelen voortdurend een rol. Tegelijkertijd bouwt de game een warme kern: het herstellen van het dorp en het creëren van een gemeenschap geven veel troost en voldoening. Door het sterke script en overtuigende stemacteurs komt de emotionele lading indringend over; dit is een titel waarvoor je echt wilt gaan zitten en die beleggen in langere speelsessies beloont.
Gameplay combineert twee ogenschijnlijk tegengestelde smaken: de gezellige, microbeheeraspecten van spellen als Stardew Valley en Animal Crossing—materiaal verzamelen, graanschuren en moestuintjes bouwen, bewoners overtuigen om naar jouw dorp te verhuizen—met de strategische diepgang van klassieke Octopath-vechten. Je dorp kiest of je economie, spiritualiteit of krijgskracht uitbouwt, en die keuzes beïnvloeden zowel het leven in Wishvale als je prestaties in het veld. Het resultaat is een voortdurende kruisbestuiving: avonturen in de wereld beïnvloeden de rust thuis, en dorpmanagement heeft weer gevolgen voor je politieke en sociale positie buiten de deur.
Het vechtsysteem blijft trouw aan de Octopath-traditie: HD-2D esthetiek en orkestrale muziek omlijsten turn-based gevechten waarin positionering, zwaktes en passieve buffs belangrijk zijn. Frontale aanvallen zijn zelden optimaal; zorgvuldig teamspel en tactische planning lonen meer. Zero voegt bovendien flexibiliteit toe in teamkeuze: je kunt in de kern acht personages in gevecht hebben, maar onderweg rekruteer je veel meer personages die je moet afwegen—wie laat je achter in Wishvale, wie neem je mee op missie? Dit dwingt constante afwegingen van speelstijl en voorbereiding.
Een potentieel struikelpunt is de forse speelduur: Square Enix promoot de game als een titel van meer dan honderd uur. De recensent gaf toe aanvankelijk huiverig te zijn door werk en beperkte speeltijd, maar merkte dat de combinatie van dorpsopbouw en steeds weer nieuwe verhaallijnen voorkomt dat het spel saai wordt. In plaats van repetitief te raken biedt Zero voortdurend nieuwe karakters, tactische opties en dorpsverbeteringen, waarbij de thematische rijkdom—verlies, trauma en hoop—de belangstelling vasthoudt tot en met het einde.
Visueel en auditief blijft Zero imponeren: de kenmerkende HD-2D-stijl en de orkestrale soundtrack vormen een sterke achtergrond die door het sterkere emotionele verband met de wereld nog beter tot hun recht komen. De game vereist aandacht en beleefbaarheid; de recensent koos bewust voor televisie-weergave in plaats van handheld om beter in het verhaal te kunnen duiken.
Praktische details: Octopath Traveler 0 verschijnt op 4 december voor Nintendo Switch 2, Nintendo Switch, PlayStation 5, PlayStation, Xbox Series X/S en pc. Voor de review is de game getest op Steam Deck en Legion Go S. Conclusie van de recensent: ondanks de lange duur en de thematische zwaarte is Octopath Traveler 0 misschien wel de beste JRPG sinds Dragon Quest 11—een dappere en geslaagde vernieuwing van een geliefde reeks die cozy dorpsleven en klassieke strategische role‑playing op inventieve wijze verenigt.