Review: Romeo is a Dead Man
In dit artikel:
Suda51’s nieuwste game Romeo is a Dead Man gooit je meteen in een hallucinante achtbaan van stijl, humor en geweld. Je speelt Romeo Stargazer, hulpsheriff in een klein Amerikaans dorpje, wiens leven radicaal verandert nadat demonische wezens de sheriff doden en één monster de helft van Romeo’s gezicht wegscheurt. Net als alles verloren lijkt duikt Romeo’s toekomstgerichte grootvader op, injecteert iets in Romeo’s oogkas en verandert hem in een “Dead Man”: half levend, half cybernetisch, uitgerust met een lichtzwaard-achtig wapen. De opa overleeft niet fysiek maar zijn bewustzijn is geüpload en werkt nu als digitale begeleider in Romeo’s gele jas.
Kort daarvoor was Juliet het dorp binnengedrongen; Romeo wordt verliefd en ontdekt dat zij anomalieën veroorzaakt in het space-time continuum. De FBI Space-Time Police rekruteert Romeo om verschillende varianten van Juliet op te sporen en te elimineren — een opdracht die emotionele conflicten en bizarre confrontaties oplevert. Het verhaal is nadrukkelijk minder gebonden aan logica en meer aan tempo, smaakvolle waanzin en Sudaverse-knipogen (Suda51’s verbintenissen tussen zijn eigen spellen).
Gameplay is episodisch opgezet: missies voelen als afzonderlijke afleveringen waarin je een gebied met een eigen visuele signatuur onderzoekt, aanwijzingen zoekt en naar een grote eindbaas toewerkt. Combat is gebaseerd op een klassieke mix van lichte en zware melee-aanvallen, dodge rolls en combo-opbouw. Succesvolle aanvallen laden een meter voor de spectaculaire ‘Bloody Summer’-special. Romeo kan soepel wisselen tussen verschillende wapens — zwaard en geweer — wat het ritme hoog houdt en verschillende vijandtypes tactisch relevant maakt. Hoewel de kernmechanica niet hypervernieuwend is en sommige animaties nog moeten worden gefinetuned, speelt het geheel degelijk en bevredigend.
Een opvallende en speelse laag zijn de zogenaamde Bastards: kleine hulpbeestjes die je als zaden uit verslagen vijanden krijgt, kunt planten en laten uitkomen. Ze hebben uiteenlopende aanvallen (vergiftiging, projectielen) en je kunt ze kruisen voor nog vreemdere varianten die actief meevechten. Dit systeem voegt een Pokémon-achtige verzamel- en kweekdimensie toe die de combat en exploratie verrijkt.
Visueel is de game waar hij echt uitblinkt — al moet je er wel van houden. Suda51 mixt filmische cutscenes, digitale graphic-novelpresentaties en episodische, haast galerijachtige stijlwisselingen. De invloeden zijn breed (Back to the Future, Rick and Morty, The X-Files, Twin Peaks) en dat resulteert in constante stijlbreuken die enerzijds kunnen overweldigen, maar anderzijds ook verslavend en verrassend coherent blijken als je je eraan overgeeft. Zelfs veteranen van Suda51’s werk zullen verrast zijn door hoeveel creatieve ideeën hier tegelijk losgelaten worden.
De centrale hub is een FBI-ruimteschip in charmante 16-bit top-downstijl — een visueel contrast met de 3D-actie en tegelijk het hart van progressie. Hier beheer je upgrades, plant en kruist Bastards en gebruikt mini-games om vaardigheden en spullen te verbeteren. Upgrades worden gepresenteerd als speelse arcademachines; koken (katsu curry) is een timing-minigame die tijdelijke buffs geeft; alles voelt ontworpen om menu-gedoe te vermijden en de flow speels te houden. Fast travel en save points maken terugkeren naar eerder bezochte gebieden aangenaam.
De conclusie van de reviewer is positief: Romeo is a Dead Man is niet per se een revolutionaire actiegame qua mechaniek, maar wel een van de meest visueel gedurfde en creatieve titels van de laatste jaren. Wie Suda51’s anarchistische stijl waardeert, krijgt hier een ongefilterde, energieke ervaring met veel verrassingen. Voor spelers die strak geordende verhalen en subtiele consistentie verwachten, kan de constante chaos en stijlversnippering te veel zijn. Voor liefhebbers van eigenzinnige, artistiek getinte games biedt Romeo is a Dead Man echter een rijk, vreemd en memorabel avontuur.