Review | Screamer
In dit artikel:
Milestone heeft met Screamer een knallende comeback gemaakt voor twin-stick arcade racing op de huidige generatie consoles en pc, waarbij old-school arcadeactie wordt gecombineerd met sterke visuele stijl en een duidelijke nadruk op verhaal. De game pakt elementen uit anime-games en Citypop esthetiek en giet dat in een episodische verhaallijn genaamd The Tournament: korte, behapbare afleveringen waarin internationale teams met uiteenlopende culturele stereotypen het tegen elkaar opnemen onder leiding van een mysterieuze gemaskerde organisator. Personages spreken hun eigen taal en de presentatie wisselt anime-achtige cutscenes af met Persona-achtige dialogen; alles is volledig ingesproken, al is de voice-acting wisselend van kwaliteit.
Gameplay draait om het twin-stick principe: de linkerstick fungeert als gewone besturing, de rechterstick dient voor scherpere bochten en drifts. In tegenstelling tot veel oudere titels behoudt elke auto in Screamer een duidelijke eigen identiteit; voertuigen voelen verschillend aan in sturen en driften, iets wat de ervaring onderscheidt. De besturing werkt over het algemeen goed, al zijn er irritatiemomenten, bijvoorbeeld bij het uit een drift terugkomen en het koersvast blijven rijden. Met oefening worden die obstakels kleiner.
Screamer voegt klassieke arcade-mechanieken moderne twists toe: optioneel schakelen levert kleine boosts op, oppakken van turbo leidt tot QTE-gebaseerde nitro-boosts en er is zelfs een overdrive voor langere, snellere snelheidsstoten. Ook zitten er offensieve opties in zoals shields en QTE’s om tegenstanders vol in te rammen. Deze mechanieken geven de races veel flair en maken ze expressief en hectisch, maar de balans tussen speler en AI is niet altijd consistent. In story-races voelt de tegenstand soms te zacht, terwijl losse races soms onverbiddelijk en overmachtig zijn, waardoor één fout al fataal kan zijn. Milestone heeft al patches uitgebracht om dit te verbeteren en werkt actief aan verdere aanpassingen.
De tracks zijn visueel onderscheidend en variëren in ontwerp: van brede, open stukken tot nauwe banen, elk met een unieke look en rijgevoel. Muzikaal ligt Screamer stevig in genres als Drum & Bass, EDM en Citypop met een mix die aan hedendaagse elektronische labels doet denken; de soundtrack en in-game geluidseffecten versterken de sfeer sterk. Visuele customization van auto’s is vooral cosmetisch (kleuren, spoilers, etc.), wat bijdraagt aan de identiteit van je voertuig.
Conclusie: Screamer is een liefdevolle revival van een vergeten subgenre die vooral aantrekkelijk is voor raceliefhebbers die smakelijke arcadeactie en stijl waarderen boven realisme. De game blinkt uit in presentatie, audio en bijzondere mechanics, en behoudt de feel van twin-stick racen met moderne polijsting. Balansproblemen en een niet altijd memorabel verhaal zijn punten van kritiek, maar wie openstaat voor felle visuals en snelle, chaotische races vindt hier veel plezier en potentie — zeker gezien Milestone actief blijft finetunen.