Review: Stranger Things Seizoen 5
In dit artikel:
Na tien jaar komt Stranger Things met seizoen vijf tot een einde, maar de afsluiting laat een gemengd gevoel achter. Wat ooit begon als een kleinschalig sci‑fi-mysterie is in de loop der seizoenen uitgegroeid tot een blockbusteruniversum, waardoor de verwachtingen voor dit slot hoog waren — en precies dáár wringt het: het einde is fundamenteel bevredigend, maar de weg ernaartoe is wisselvallig.
Volume 1 toont nog steeds de sterke kanten van de serie: spanning, actie en oprechte emotionele momenten komen samen, en personages krijgen soms lange verlangde aandacht — vooral Will Byers krijgt eindelijk een volwaardige verhaallijn. Een van de afleveringen (deze recensie noemt “Sorcerer”) behoort tot de beste van de reeks en laat zien dat Stranger Things zijn emotionele kern nog kan raken.
Volume 2 is echter problematisch. Drie afleveringen voorafgaand aan de finale behoren tot de zwakste in de serie: belangrijke vragen blijven onbeantwoord of worden genegeerd, plotlijnen voelen geforceerd en voorspelbaar, en echte verrassingen ontbreken. Dialogen vallen vaak door de mand; personages leggen veelvuldig in kringvorm uit wat er gaande is — ‘telling’ vervangt ‘showing’ — waardoor natuurlijke acteerprestaties soms worden ondermijnd. Daarnaast is er kritiek op de productie: ondanks het enorme budget zijn green‑screen gebruik en vlakke belichting opvallend, en de Upside Down verliest daardoor veel van zijn dreiging.
De finale kiest voor een ongebruikelijke structuur: eerst spectaculair spektakel, daarna een uitgebreide epiloog. Die epiloog blijkt paradoxaal genoeg het meest overtuigend: sober, persoonlijk, met aandacht voor de personages en een terugkeer naar de sfeer van het eerste seizoen — muziekkeuzes versterken dat emotionele slot. Tegelijkertijd voelt de climax minder risicovol dan verwacht; veel van het mysterieuze van de Upside Down is opgehelderd, waardoor het gevaar minder urgent overkomt.
Personages als Joyce worden onaangenaam naar de achtergrond geduwd, en ook Eleven maakt tot aan de laatste scène weinig innerlijke ontwikkeling door; ze fungeert meer als superkracht dan als groeiend karakter. Kortom: Stranger Things 5 biedt momenten van groot succes en emotioneel afscheid, maar lijdt onder zijn eigen succes, inconsistenties in verhaal en productie, en een finale die sterker is in nabeschouwing dan in opbouw.